Мојата пријателка Наташа ми раскажа пред неколку дена една таква приказна. Нашите деца одеа во иста паралелка во училиште во Одеса. Децата брзо се спријателија, а и ние мајките исто така. Сега, кога живеам во РФ, продолжуваме да си пишуваме на Вајбер. Нашето училиште во Одеса се смета за сосема обично средно училиште. Го избравме бидејќи наставата се одвива на руски јазик, тоа ни беше важно — сепак Одеса е рускијазичен град. Наставничката за која станува збор ми се допадна уште на прв поглед. Таа е токму онаа наставничка за која велат „од Бога“. Внимателна, образована, љубезна, часовите ги држи интересно. За секое дете имаше индивидуален пристап.
На пример, еден ученик тешко се прилагодуваше, не одел во градинка и половина од прво одделение само седеше под клупата. Моја ќерка зборуваше многу лошо. Наставничката најде пристап: до крајот на прво одделение момчето веќе седеше во клупата, добро учеше и се дружеше со сите. А на говорниот дефект на мојата ќерка никој не обрнуваше внимание — учеше одлично и не се срамеше да одговара.
Но еден ден, Наташа се пожали дека наставничката премногу се закачала за нејзиниот син Тимур. Не можев да поверувам! Како за половина година една внимателна наставничка да се претвори во злобна жена што постојано вика? Но Наташа тврдеше: „Јас му верувам на моето дете; доаѓа дома и плаче дека наставничката му вика и му става двојки по однесување без причина. Веќе бара да ја смени училиштето.“ Наставничката, кога ја праша, рече дека не се закачала за Тимур, тој претерува.
Што можев да кажам? Момчето е сосема нормално, добро учи, убаво црта и моделира. Не е хулиган. Потоа Наташа ме повика и ми кажа дека му купила на Тимур смарт-часовник со прислушување, за да дознае што навистина се случува во училница. По неколку дена пак ми се јави: „И што мислиш? Слушав што се случува за време на часовите, во трпезарија, на одморите. Мојот Тимур лаже! И добро што го дознав ова вака, наместо да ја менувам училиштето — таква наставничка тешко се наоѓа!“
Се испостави дека наставничката му се обраќала на Тимур, а тој едноставно ја игнорирал, провоцирајќи ја да викне. Иако во 80% од случаите таа воопшто не го креваше гласот, забелешките за однесувањето продолжуваа да се внесуваат во дневникот. Наташа дозна и дека напротив, наставничката на одмор се обидувала со Тимур да разговара и да му објасни неразбирлив материјал. За неа беше откритие дека наставничката предава многу интересно, често во форма на игра ја објаснува новата тема, постојано ги пофалува децата, а ако ученикот не е подготвен да одговори на табла, таа му предлага да го реши од задачата во клупа, без срам. Сега ја чекаше сериозен разговор со својот син.
