Јас и маж ми имаме секој свој стан. Мојот го добив од родителите како подарок за полнолетство. А маж ми сам заработи за својот. Почна да штеди уште од студентските денови. Потоа се вработи во добра фирма и постепено напредуваше во кариерата. Успеа да купи стан и сега има добра позиција во фирмата. Ние направивме тивка свадба, затоа што знаеме да штедиме и да трошиме само за корисни работи. За среќа, во тоа размислуваме исто – двајцата сме економисти.
Во моментот живееме во мојот стан, затоа што е поблиску до центарот и полесно ни е до работа. Станот на маж ми го издававме, сè додека не се појави свекрвата со своите проблеми. Поточно, со проблемите на својата ќерка, сестрата на маж ми, Анжела. Таа се омажи, ама не баш успешно. Нема ништо зад себе, ни високо образование не заврши, и најде таков маж. Што мислеле кога се венчале – непознато. Ама сигурно не за својата иднина. Тие се луѓе од ден за ден – денес добро, утре нека биде како сака.
Се покажа дека Анжела е бремена. Тие изнајмуваа стан, ама сега, затоа што сите пари треба да одат за бебето, немаат доволно за кирија. Тогаш свекрвата ги прими кај себе, а самата се пресели во станот на мојот маж. Повеќе од тоа, побара ние да ја плаќаме комуналијата, затоа што своите пари ги дава за ќерката.
А по раѓањето на детето на Анжела, свекрвата дури предложи да ги делиме трошоците заедно со мажот на Анжела. Јас воопшто не сфаќам зошто ние треба да ја издржуваме семејството на Анжела и уште колку долго свекрвата ќе седи во станот на мојот маж. И ние сме семејство, и ние сакаме да имаме дете, а за тоа ни требаат пари. А станот не можеме да го издаваме поради свекрвата, а таа уште си ги наметнува своите права.
