Имав седум години кога мајка ми почина. Таа нагло ослабе и легна во кревет. Секој ден слабеше се повеќе. Последните денови не можеше ни чаша чај да крене сама. Во моето сеќавање изгледаше многу лошо. Не помина ни половина година од нејзината смрт, а татко ми донесе нова жена во куќата. Да, домаќинството на село е големо, потребна е женска рака. На почетокот многу се срамев од тетка Наташа, се трудеев во сè, но таа сепак беше незадоволна и постојано му се жалеа на татко ми. Само баба ме жалееше, ме прегрнуваше и ми ја милуваше косата:
– Ех, сирота моја сираче…
Наташа стана господарка на куќата. Таа сè решаваше, понекогаш знаеше и баба Наде да ја навреди. Кога со татко ми добија деца, односот кон мене се влоши. Во минување знаеше да ме турне или удри. Јас ја се плашев.
Еднаш, кога татко ја однесе баба на преглед во град, јас останав дома со маќеата и братот. Наташа седеше со бебето и ми рече да направам чај. Веднаш отидов во кујна. Бебето одеднаш заплака, се исплашив, чашата ми падна и се скрши. Наташа се разбесни и ме истера надвор:
– Додека целиот снег од дворот не го исчистиш, да не се вратиш, нечисто едно! Барем некаква корист да има од тебе! – викаше таа.
Бев без зимска облека. Те година имаше толку снег што за месец дена не можеше да се исчисти. Ме спаси тоа што татко и баба се вратија порано. Веќе бев премрзната и скоро во несвест. Татко, кога дозна што направила Наташа, не ѝ кажа ниту збор против. Ми се чинеше дека и тој се плашеше од неа. Но баба беше многу огорчена. После тоа ме зеде со себе и отидовме да живееме кај нејзината сестра. Живеевме скромно, но среќно.
