Јас и Никола се венчавме кога имавме малку повеќе од деветнаесет години. Ни велеа да почекаме, но не можевме. По година и пол се роди Тимофеј, Тима. Многу сакавме и второ дете, но не успеавме. Годините брзо поминаа. Тима заврши училиште, потоа факултет и почна да работи. Ни ја претстави својата девојка Галина, со која беше заедно веќе година и пол и планираа брак.
Забележав дека таткото и синот нешто кријат. По неколку дена, синот самиот ни рече: „Имам ќерка. Лариса. Таа има петнаесет дена. Мајко, јас ја сакам Галина и само неа. Со мајката на Лара беше по пијанство, на една забава. Веќе ја заборавив, но ми рече дека е бремена. Пороѓајот беше тежок и таа почина.” Бев во шок.
Веднаш прашав каде е детето. Синот ме смири: „Девојчето е во породилиште, добро е. Треба само да ја земеме и да средиме документи.” Решив да се посоветувам со Никола, бидејќи Галина ако дознае за детето, може да го остави Тимофеј. Коле, откако малку размисли, предложи: „Ајде ние да ја посвoиме. Нели отсекогаш сме сакале второ дете. А Тима, како да не е вмешан.”
Навечер решив да се посоветувам и со братучедка ми Алевтина. Утредента ѝ се јавив и се најдовме напладне во кафеана. Штом и кажав, дотрча Галина плачејќи: „Јас одбивам да се мажам за Тимофеј, кажете му на вашиот син.” Таа седеше на соседна маса и ме слушна.
Дома, случајно дознав нешто што не требаше: „Галина не сака да ме гледа. Рече дека не ѝ треба женкар! А виновен си ти! Треба на мајка да ѝ ја кажеш вистината. Ти ја повреди девојката – ти и ќе одговараш!”, му викаше Тима на татко му. Кога сфатив за што зборува синот, ми се заврте.
Дима и Галина се помирија. Јас му простив на Никола. Ја посвoивме Лариса. И сите ја сакаме многу.
