Виктор загина во сообраќајна несреќа. Уљана тешко ја преживуваше неговата смрт. Живееја заедно деветнаесет години. Во сите тие години таа се чувствуваше заштитена, како зад камен ѕид. Виктор беше трудољубив, сериозен, одговорен и љубовен сопруг. Добро заработуваше, па многумина му завидуваа. Тој скоро сам ја издржуваше сопругата и ќерката. Уљана работеше повеќе од задоволство. Виктор добро ги познаваше луѓето, па имаше само двајца најдобри пријатели – Максим и Игор – кои ја поддржаа семејството по неговата смрт.
Уљана со недели не можеше да дојде при себе: не јадеше, малку спиеше и не сфаќаше што се случува. Како можеше толку брзо да го нема? Дури по еден месец се помири со тоа. Тогаш ја снајде вториот шок. Во нивниот дом влезе млада и убава жена:
– Здраво, јас сум Оксана, саканата сопруга на Виктор.
Уљана занеме:
– Каква сопруга? Тој љубеше само мене и нашата ќерка!
– Многу грешите. Бевме заедно пет години. Ако не верувате, имам многу видеа. Најчесто се гледавме во куќата надвор од градот.
– Зошто ми кажуваш сега, кога Виктор го нема?
– Тој ми ја вети таа куќа. Дајте ми ја доброволно, инаку ќе мора насилно. Ви давам три дена за размислување!
Гордо ја тресна вратата и си замина. Уљана стоеше неподвижна, солзи ѝ течеа по лицето. Со раце што се тресеа, го сврте бројот на Максим:
– Макс, ти знаеше ли дека Виктор ме изневеруваше? Оксана сама дојде дома! Кажи ми ја вистината!
По кратка пауза, Максим рече:
– Дознав пред една година. Виктор и од мене го криеше тоа. Навистина имаше врска со таа жена, но брзо се покаја. Те сакаше многу и не сакаше да те изгуби тебе и ќерката. Оксана го уценуваше, таа уште од почеток ги снимаше нивните средби. Тој сакаше сам да ти каже и да ја остави, но не успеа…
На Уљана ѝ требаше време да ја прифати вистината. Стана јасно дека жената ја сака куќата. По една недела, врз Уљана беше извршен напад во влезот, но среќа соседка случајно помина и ја спаси. Пријателите на Виктор се погрижија сите виновни, особено Оксана, да бидат казнети. Сега сè се среди.
