Елена остана сирак на четири години. Не се сеќаваше како мајка ѝ загина под тркалата на соседски автомобил. Таткото си го посвети животот на ќерката. Од тешкиот живот прерано остаре и едвај преживуваше. Елена никогаш не го посетуваше. По свадбата имаше свој живот и ретко му се јавуваше. Сопругот се противеше таа да троши пари на „бесполезен татко“. Во староста, таткото на Елена се надеваше на помош од ќерката. Сосетката му предложи да бара алиментација преку суд.
Во судницата го пречека ќерката во солзи:
– Тато! Зар толку ти здосади да ме чекаш, па ме тужеше?
– Лена, два дена немав пари ниту за леб. Се надевав дека ќе ги исполниш ветувањата. Можеби не те воспитав како што треба…
– Знаеше дека работам. А мојот маж ти купуваше храна и ти праќаше пари.
Во тој момент се вмеша мажот на Елена:
– Доста со манипулации. Секој месец ти праќам пари. Не требаше да ги трошиш на забава.
Елена заплака и се сврте.
– Врати се, ќерко. Треба да ти кажам нешто важно.
Елена се врати.
– Тогаш мајка ти беше жива. Кога се вратив од работа, ја затекнав во кујна со кутија до неа. Внатре имаше мало девојче. Го најде до контејнерите. Решивме да те одгледаме како наша родена ќерка. Ленче, тоа беше ти. Секогаш те сакав. Прости ми!
Таткото се откажа од тужбата. Се дозна дека мажот на Елена никогаш не го посетувал таткото и дека ги трошел парите на жени, забави и коцка. Елена се почувствува изневерена што изгубила години со безвреден човек. Таа се пресели кај татко ѝ. Сега се среќни.
