Генадиј имаше ужасно расположение уште од утрото. Беше понеделник и не беше наспан. Бракот го правеше несреќен. Кога ќе ја погледнеше сопругата Галина, гледаше само маани. Сепак, Генадиј не беше било кој – тој беше стругар од 7-ма категорија. Сите го почитуваа. Дури и генералниот директор му подаваше рака. Во неговата канцеларија никој не влегуваше без да тропне. А кога подготви барање за отказ, настана паника! Директорот веднаш му ја зголеми платата и му даде бонуси.
– Кога ќе дојдеш од работа? – праша жена му.
– А дали е тоа важно? На работа одам, а не на прошетка. Ти никогаш не стануваш од твојата компјутерска столица. Ти притискаш копчиња и добиваш пари.
– Сакав само да знам кога да ја приготвам вечерата. Кога ќе излезеш од фабриката, јави ми се, те молам.
Генадиј и не помислуваше дека жената е навредена од неговиот тон. Беше убеден дека Галина никогаш нема да го остави таков човек – на крајот краиштата, сам директорот му ја стискаше раката! Но, Галина заплака веднаш штом ја затвори вратата. Потоа се смири, повика бравар да ја смени бравата и седна на компјутерот. Брзо ги заврши своите работни задачи и почна да ги собира работите на Генадиј. Го изнесе куферот надвор, стави врз него печено пиле и ја вклучи омилената емисија.
Телефонот го исклучи – ништо не смееше да ја вознемири. Генадиј пристигна доцна. Денот му беше катастрофален и имаше силна потреба некому да се изжали. Но пред вратата го дочека куферот, а сопругата не отвораше. Проба со клучот, но не одеше. Тогаш разбра дека трпението на Галина завршило. Останат без дом, реши да ја посети мајка си во селото. Во најлош случај, Галина му остави пиле кое можеше да го изеде во возот… Јадеше лакомо, бришејќи ги горчливите машки солзи.
