Во декември 2021 година, мојот син објави дека е оженет. Едноставно влезе дома со една жена, Кристина, и ја претстави како своја сопруга. Кога го видов венчалниот прстен на нејзината рака, морав да признаам дека не се шегува. – „Мамо, јас сум веќе возрасен и сам ќе си носам одлуки“, ми рече тој. И покрај неговата сигурност, мене Кристина секогаш ми делуваше со непријатна аура.
Уште во 2019 година наследив од баба ми убав триособен стан. Тогаш го изнајмуваше млад брачен пар, но кога се отселија, му ги дадов клучевите на синот. Сепак, набрзо почнав да жалам. Кристина изгледаше како воопшто да не се грижи за чистотата: некогаш беспрекорниот дом се претвори во вистинска депонија. Валкани садови, расфрлани алишта и неред станаа секојдневие.
Кристина, која беше на породилно отсуство, повеќе се интересираше за козметички третмани отколку за домашните обврски или грижата за детето. Наместо да готви, таа најчесто нарачуваше храна. Еден ден, гледајќи го хаосот во нивниот дом, конечно ја изгубив трпеливоста и ја прашав зошто не чисти. Нејзиниот одговор ме остави без зборови…
Таа рече дека нема да чисти затоа што станот не е запишан ниту на нејзино, ниту на името на Володја. Побара да ѝ го префрлам правото на сопственост и дури тогаш ќе го одржува чист. Дрскоста на Кристина ме шокираше. Таа дури и се закани дека ќе си замине со мојот син и внукот, ако не ја исполнам нејзината барање. Знаев дека нејзините родители имаа голема куќа во нивниот град и ги поканија младите да се преселат кај нив. Мојот син работеше од далечина, па преселбата воопшто немаше да влијае на неговата работа.
