Животот понекогаш ми изгледа како воз што се движи според свој распоред, неумоливо и рамнодушно кон оние што слегуваат и оние што се качуваат. Неговото движење е толку спокојно, што патниците одамна се помириле со редот на нештата. А и да не се помириле – ништо не можат да направат. Никогаш не знаеш кога ќе дојде редот ти да слезеш во непознатото. Сакам да ја раскажам оваа приказна, затоа што наскоро ќе се заборави, животот ќе тече понатаму, а само блиските ќе се сеќаваат и ќе тагуваат.
Во групата за подготовка по хемија имавме една девојка. Не се дружевме многу, но Сања беше многу насмеана и позитивна, со неа беше убаво да се разговара. Бев на втора година кога нашиот град го потресе ужасната вест. Судират помеѓу камион и автобус одзеде многу животи. Поголемиот дел од жртвите беа студенти, една од нив беше Сања. Тешко беше да се поверува, имаше само дваесет години. На нејзините родители им беше единствено дете, па тоа беше ненадоместлива загуба.
По закопот излезе на виделина уште една приказна, која претходно внимателно се криела. Се покажа дека Сања имала ќерка, која ја родила на 16 години, и која растела во дом за деца. Нејзините родители инсистирале тајно да ја роди и да се откаже од детето, за воспитувањето да не ѝ ја попречи школата. По несреќата, Василиса Игоровна се покаја за својот постапок и ја зеде внучката назад во семејството.
