Кога го запознав Олег, веднаш се заљубив во него. Пред него немав мажи, мислев дека е мојата судбина. Веќе по шест месеци се венчавме. Мама ни даде еднособен стан, со услов по 7-8 години да го ослободиме, бидејќи има и помлада ќерка, сака да го продаде и да ја подели сумата меѓу нас двете. Ние се согласивме со Олег. Тоа беше само почеток, направивме свадба, ја плативме напола. И истиот ден, по потпишувањето, Олег ми рече дека буџетот ќе биде одвоен и секој мора да дава половина.
Ова ме збуни, затоа што тој заработуваше двојно повеќе од мене. Тој не даваше ни четвртина од платата за комуналии, а јас давав речиси целата своја; останатите пари што требаше да ни останат, ги трошиме за сопствени потреби. Јас немав ништо, морав да работам дополнително, а Олег не, затоа што работеше кај стрико му во фирма. Наскоро на мама ѝ беа потребни пари, бидејќи ја отпуштија од работа, па побара од мене. Дадов дел за комуналии, а остатокот ѝ го дадов на мама.
Олег ни на ум не му падна да ми помогне. Не се караше, само изјави дека за еден и пол месец ќе одиме на одмор на море. Како и секогаш, секој плаќа за себе. А јас немав пари. И тој отиде без мене. Сето тоа ме повредуваше – живееше во мојот стан, зборуваше за одвоен буџет, отиде без мене на одмор и воопшто не се замисли. Јас ги спакував неговите работи и ги однесов во канцеларијата на неговиот стрико. Нека најде друга, јас повеќе немам намера да работам до изнемоштеност за да му плаќам комуналии, додека тој се облекува во најдоброто, а јас штедам за да преживеам до следниот месец.
