Пред половина година го оженивме единствениот син. Свадбата не беше баш како што сонував. Ние со маж ми сме прилично имуќни, имаме своја фирма, тој е директор, јас сметководител. Синот не сакаше во бизнис, запиша медицина за да стане доктор како татко му. Не му стигнаа малку поени за државна квота, па ние веднаш решивме – го запишавме на приватна. Секогаш раскажуваше со воодушевување за колешката Оља. По дипломирањето ја донесе дома и рече дека ќе се жени. Ние се израдувавме. Но тие не сакаа голема свадба, само матично и скромна прослава во ресторан.
Јас долго сонувам за голема свадба за мојот син, но прифатив. Во јули се венчаа. Во ресторан дојде и нашата свастика – мајката на Оља, Вера. Едноставна жена, веднаш се гледа дека многу работи. Беше скромно облечена. Подарок даде само 10 илјади гривни, а ние на младите им дадовме стан во центар и автомобил. Таа беше тивка и видно се чувствуваше непријатно.
Подоцна од Оља дознав дека мајка ѝ ќе слави 50 години. Решивме да отидеме, повеќе за да видам како живее.
Кога стигнавме со скапиот автомобил пред нејзината куќа, останав изненадена. Живееше многу скромно. Вера се засрами, но не’ пречека со чај. Стар дом, но чист, двор уреден. Вера работи поштарка и се грижи за својата болна мајка. Ќерката ја одгледала сама, а Оља без проблем влезе на медицина на државно. Девојката сонува да ја излечи баба си. Во куќата имаше топлина и гостопримство. Не ми се одеше дома. Пред заминување незабележливо извадив 200 долари, ги ставив во плик и ѝ ги подадов: – Еве за роденден, свастико!
