Синот со сопругата се преселија во станот што јас го наследив од мајка ми. Ние со маж ми не им го подаривме, туку само им дозволивме да живеат таму. Синот рече дека најмногу пет години ќе живеат во нашиот стан, а потоа ќе земат кредит и ќе се преселат. Поминаа веќе 8 години, а тие и не мислат да си заминат. За тоа време добија две деца, а и третото е на пат. Нам ни треба станот, бидејќи сакаме да го издаваме. Поради пандемијата маж ми остана без работа, а мојата плата не е доволна за живот.
Маж ми не може да излезе во пензија, бидејќи законот е променет. Сè оди против нас. Не сакаме да го избркаме синот со семејството, но немаме друг излез. Тие и онака требаше одамна да заминат. Кога маж ми разговара со синот за ова, тој само шири раце и вели: „А каде да одиме со децата, а сега и трето очекуваме?“ Си мислам, зошто прават деца ако немаат каде да живеат? Никој не им го ветил станот. Со маж ми сфативме дека мирно нема да си заминат, па смисливме план.
Му се јавив на синот и му реков дека ќе дојде роднина што треба да прави прегледи во болница близу станот. Ги замолив да се преселат на две недели во изнајмен стан, кој јас ќе им го платам. Синот и снаата почнаа да се противат, тогаш маж ми рече нека останат со роднината или нека ѝ изнајмат стан. Кога тие се преселија, ние со маж ми ги сменивме бравите и им ги испративме работите со товарџии во изнајмениот стан. Секако, се навредија на нас. Синот рече дека веќе нема родители. А што можевме да направиме? Тие ветија дека за пет години ќе се преселат, а ние дури ги трпевме и уште три години повеќе.
