— Ох, убав стан, навистина убав. И јас мислам Кирјуша да му купам. Колку ќе плаќате месечно? — праша вујко Гена, разгледувајќи ја нашата нова набавка. — На 5 години го зедовме. Планираме порано да го исплатиме, — реков. — Добро живеете, богати сте ако можете толку да плаќате, — љубоморно рече вујкото. — Не, ние не сме богати, грешиш. Ние сме сиромашни, — се насмеав јас. Откако го испратив вујкото Гена, веќе шести роднина таа недела, уморно седнав во фотелја. — Не требаше да кажуваш дека купивме стан. Кога изнајмувавме, немаше толку гужва, — рече маж ми. — Јас не кажав, мама кажа, — воздивнав.
Навечер пак заѕвони ѕвончето. — Здраво, сестро! Пречекај ги станарите! — сестра ми влета во станот, држејќи го детето и вализата. — Данкa мора да се пријави за градинка, и мене ми треба адреса за работа. Не грижи се — само малку ќе бидеме кај вас! Една-две години, додека не застанам на нозе. Еве, држи го! — ми го подаде внукот. — А зошто барем не се јави? — збунето прашав. — Хах, те знам јас тебе! Би измислила триста изговори за да не дојдеме! Каде можеме да се сместиме?
Маж ми излезе, ја виде сестра ми и вализата, па се врати во соба воздивнувајќи. — Утре не оди на работа, ќе останеш со Данкa, јас сакам да ја видам градот. И пари малку би требало, немаме ниту денар — со последните пари дојдовме кај вас. Штом мама рече дека ти имаш купено стан, веднаш сфатив — еве ја шансата за нормален живот! Ќе си најдам маж, кај стан. Данкa ќе живее кај вас ако треба. На почеток нема да го плашам, да не избега, а после свадбата веќе нема каде, — се насмеа сестра ми, покажувајќи расипани заби.
Се обидов да ѝ објаснам: — А тебе не ти пречи што немаме место? И воопшто, Алина, за вакви работи треба однапред да се договориме. Ние работиме, немаме време да се грижиме за вас. Сакавме да живееме сами, години по туѓи станови се влечевме. — Ама тоа беше со туѓи! А ние не сме туѓи! — се израдува Алина, ѕиркајќи во фрижидерот. — Данка, сакаш јогурт? А што има овде? Ммм, колбас! — кажа џвакајќи, каснувајќи право од стапот. — Ти велиш — нема место. Ќе се сместиме во една соба. Јас со вас ќе спијам, на Данка ќе му купиш кауч. Сè ќе биде супер!
— Алина! Слушај ме! Вие со синот нема да живеете кај нас! Фала што дојде, драго ми е да те видам, ама сакаме да живееме сами! — Аха, призна, нели? Купи стан и тоа е? Семејните врски ништо не значат за тебе? — се налути сестра ми. — Пази, јас можам сè да му кажам на маж ти, како шеташе со мажи во селото кога доаѓаш без него кај мама! — Дали си нормална?! — речиси занемев од шок. — Еј, Васка, дојди! Жена ти е швалерка! Подобро со мене ожени се, јас ќе бидам верна! Ајде, нека се собира и нека си оди!
Маж ми влезе во кујна, ја зеде сестра ми во раце, ја изнесе во ходник и ја истурка надвор. Потоа ја изнесе вализата, му го даде детето и ја затвори вратата. Сестра ми викаше во ходникот до доцна, а потоа си отиде. Наутро ми се јави мама и ми рече дека сум неблагодарна и дека повеќе немам семејство. Ете така — купивме стан, ги изгубивме роднините.
