Пред неколку дена соседката наполни 90 години. Не би рекла дека сме биле премногу блиски, но ниту пак сме биле туѓи. Понекогаш застанував да поразговарам со бабичката – пријатна и интересна жена.
Така, на почетокот на месецот, од разговор дознав дека Марија Петровна за викендот ќе слави јубилеј. Се разбира, покана не добив – луѓето на таа возраст ретко прават прослави, но уште тогаш си реков дека ќе одам со торта да ја честитам. Бабата живееше сама, мажот одамна го немаше, а децата беа разбркани низ градовите.
Решив да не одам многу рано, за да може со децата да си прослави – тие ретко се гледаа, како што ми имаше кажано. Но кога влегов дома кај неа, моето изненадување немаше крај. Куќата уредна, мирис на свежо зготвено, а бабата седеше тивко во фотелја и гледаше телевизија. Помислив: „Веројатно сите веќе си заминале.“
Кога ме здогледа, и се рашири насмевка на лицето – јасно се виде колку и беше мило што некој дошол да ја честита. Во очите и светкаа солзи. Тогаш сфатив дека јас сум првата што ја посетила тој ден.
Многу ми се сожали за старичката. Решив да останам. На масата се гледаше дека таа очекувала многу повеќе гости. Седевме, ме частеше, а подоцна дознав дека никој – ниту од децата, ниту од внуците – не и се јавил ни да ја честита. Не знаев што да кажам, толку ми стана жал, а таа едвај ги задржуваше солзите.
Се обидував да ја утешам, но јасно беше дека душата и боли. Таа ноќ долго не можев да заспијам. Не можев да сфатам како е можно на еден празничен ден да бидеш толку „зафатен“ што да не ја честиташ мајка ти и баба ти за јубилеј.
Не ги заборавајте вашите родители, јавувајте им се почесто, одете кај нив – тие секогаш ве чекаат!
