Мајка ми беше љубовница на еден оженет и богат човек. Од нивната романса се родив јас. Татко ми не ни помагаше, не доаѓаше кај мене. Немавме постојан дом, постојано се селевме, мајка ми често ги менуваше работите. Кога имав пет години, таа запозна друг маж и сакаше да биде со него, но тој и постави услов – ќе ја земе само ако е сама. И таа лесно ме замени мене со тој човек.
Ме однесе кај татко ми, му ги даде сите мои документи во рака. Звони на вратата, слушна како се отвора бравата и избега. Јас останав сам. Татко ми ме виде и занеме, веднаш сфати кој сум. Ме внесе внатре. Жената на татко ми ме прими добро, исто и нивните деца – ќерка и син. Татко ми прво сакаше да ме однесе во дом, но неговата жена не му дозволи, кажувајќи дека јас не сум виновен за ништо.
Жена света беше таа. На почеток ја чекав мајка ми, мислев дека ќе се врати по мене. Потоа престанав и почнав да ја викам жената на татко ми – мајка. Родениот татко немаше топли чувства кон никого, а најмалку кон мене. Ме сметаше за вишок уста, но ме издржуваше како и останатите. Беше деспотичен човек. Кога доаѓаше дома, ние децата се заклучувавме во собата и се трудеевме да не му излеземе пред очи.
Жената негова не можеше да замине, децата никогаш немаше да и ги даде. Таа трпеше години, ги поднесуваше неговите изливи и неверства. Научи како да го избегнува, како да не заштити од кавги. Во куќата имаше тишина, сите го знаевме распоредот и се трудевме да не го нервираме. Најважно беше дека ништо не ни недостасуваше, а таа ни даваше љубов за двајца.
Кога тој замина со уште една млада љубовница, сите воздивнавме со олеснување. Тогаш веќе бевме речиси возрасни. Сестрата и братот ја завршуваа школата, и јас исто. Тројца матуранти. Си помагавме со предметите. Секој од нас сонуваше за престижен факултет. Татко ми, иако нежен не беше, ја плати нашата настава и го одржа зборот. Успешно завршивме и добивме професии што ги посакувавме.
Потоа татко ми почина. По него остана големо наследство. Последната љубовница не доби ништо – не успеа да се омажи за него. А ние станавме вистински сопственици на фирмата и на сметките. Бизнисот продолжи да расте. Дојде време да отвориме филијала во странство. Решивме таму да одам јас. Предложив да ја земеме и мајката – таа најмногу заслужуваше. Сестрата и братот се согласија.
И токму тогаш, кога требаше да заминеме, дојде мојата родена мајка. Ја препознав веднаш. Таа рече: „Сине, јас сум вистинската мајка! Зарем ме заборави? Ти си пораснал толку многу. А јас многу ти недостасував, многу мислев на тебе. Дај конечно да живееме заедно!“ Јас одговорив: „Се разбира дека те паметам! Се сеќавам како избега оставајќи ме сам. Ти не си мајка. Мојата мајка оди со мене. А тебе не сакам ни да те знам.“ Се свртев и си отидов. И не жалам ни малку.
Мојата вистинска мајка е таа што не се исплаши да го одгледа детето на својот маж, што ме воспитуваше со љубов. Таа седеше покрај мене кога бев болен, ме тешеше кога срцето првпат ми беше скршено, ми простуваше детски глупости, никогаш не ми кажа дека не сум нејзин. За неа јас станав син, за мене таа стана единствена мајка!
Заминавме заедно во друга земја. Таму ја запознав мојата иднина сопруга, а мајка ја прими со радост. И таа најде своја среќа со еден добар човек. Сега таа патува, ги посетува своите деца и внуци. Кога ги гледам нејзините радосни очи, знам – среќен сум што ја имам во мојот живот. Таа е мој ангел чувар!
Мајка ми ме остави кај татко ми и избега. Се сретнавме по многу години.
