Така испадна што сега сум свекрва, зашто синот се ожени и јас имам и снаа. Пред да се ожени, од моите пријателки често слушав жалби за снаите нивни. Имаше и ситни и сериозни забелешки. Јас секогаш се трудев да бидам неутрална: ќе ги слушнам и ќе замолчам. Мислев дека тие самите се виновни што не им одат добро односите со жените на синовите. Но сега, кога и јас станав свекрва и се судрив со иста ситуација, мојот став се смени сосема. Зашто, колку и да се трудам да бидам добра свекрва за жената на синот, таа секогаш врти сè по нејзина волја, иако никогаш лошо не сум им посакала. Не ѝ е гајле што чувствуваат другите. Не ја интересира што зборовите и делата нејзини можат да нанесат болка. Така како што сака таа – друго ништо не признава.
По свадбата, се трудев за викенд да зготвам јадења што синот сака и одев да ги посетам, за да им однесам и да се видам со нив. На почетокот, и синот и снаата беа задоволни. Со апетит ги јадеа гозбите, особено снаата многу ги сакаше. Ми беше мило што трудот не ми оди залудно, што ме ценат. Мислев дека имам топли и искрени односи со нив. Убаво е да гледаш како гозбите со задоволство исчезнуваат од масата, а на лицата имаш само насмевки.
Но една вечер, кога отидов, синот не беше уште дојден од работа. Седнавме со снаата да пиеме чај. Таа се мислеше нешто да ми каже, па конечно ми рече подобро да не одам толку често кај нив, туку синот да доаѓа кај мене. Во очите ѝ имаше искра од лутина. По тој разговор престанав да одам. Синот доаѓаше редовно кај нас, но секогаш сам – снаата никогаш. Тоа ме радуваше и тажеше истовремено. Секогаш сум се трудела да има мир и разбирање во семејството.
А таа жена сè урна со своето себично однесување кон роднините на мажот. Колку што гледам и разбирам, од мене ништо не зависи. Наскоро ни се роди внук. Тоа е неизмерна радост за нас. Тој мал ни донесе толку среќа што вреди да живееш. Ние со дедото пак се трудевме да не ѝ здосадуваме на снаата, па одевме многу ретко и тоа само кога ќе нè поканат. А внукот го изнесувавме на прошетка, за да не ѝ бидеме долго пред очи. Нам ни беше доволно.
Но пред некое време снаата ми се јави и ми предложи јас да седам со внукот во нивната куќа, додека таа заврши работа. А најтажното беше што не ме замоли, туку ми предложи, како да е тоа моја потреба, а не нејзина! Значи, таа не може да ја совлада гордоста, да побара прошка и да продолжи нормално да се однесува со нас – ние сме родителите на мажот ѝ. Зарем не заслужуваме барем малку почит?
Малку размислив и ѝ реков внукот да го донесе кај нас, зашто самата ми забрани да одам кај нив често, и не сакам да бидам долго таму и да бидам товар. Таа се смири и се согласи. Тој ден уживавме со внукот. Каква среќа е тоа, да имаш мало свое дете во домот! Но сега ме мачи прашањето: како да се однесувам со снаата? Да возвратам со иста мерка или да бидам помудра и да не се лутам? За внукот сум подготвена да го направам првиот чекор. Дали ќе го цени тоа жената на синот и дали воопшто сум ѝ потребна? Животот ќе покаже. Но едно знам: нема да бидам повеќе наивна, и јас сум човек и имам достоинство и гордост.
