Филип Петрович имаше многу тежок карактер, во селото не го сакаа. И сето тоа затоа што успеал со сите да се скара, скандалџиски човек беше. Телевизорот секогаш го пушташе на најгласно. Соседите повеќе пати се жалеа за бучавата, но тој и не планираше нешто да смени. Каде и да одеше, секогаш влегуваше во кавга. Сите ја заобиколуваа неговата куќа од далеку. Никој не сакаше да си го расипе расположението. Најмногу од сè, Филип сакаше да пуши. Судбината не му била лесна. Жената му починала пред 5 години од тешка болест. Неговиот син загинал со мотор. Така дедото останал целосно сам.
Понекогаш седеше и размислуваше за животот што поминал, сонувал поскоро да се сретне со најблиските. Веќе беше скоро 80 години. Еден ден Филип се упати кон пазарот за да ги продаде јаболките. Со пензијата не можеше да се живее, плаќаа само мали пари. Кога стигна на автобуската станица, седна до една млада девојка за да одмори. Девојката држеше мало дете во раце и плачеше.
– Што ти се случи? – ја праша тој.
– Јас во вашиот живот не се мешам, а вие во мојот не се мешајте, – остро одговори девојката.
– Ајде, душо, не сакав да те навредам. Кога на некого ќе му ја кажеш својата мака, полесно ја поднесуваш.
Девојката му ја отвори душата. Се испостави дека избегала од мажот, кој повремено кревал рака врз неа. Сега, со мало дете во раце, немала каде да оди. Дедото ѝ се смилува и ја покани да живее кај него. Девојката немаше избор и прифати. Така почнаа да живеат тројца. Филип вистински ја засака бебето, многу добро дете беше. По тоа целосно се смени. Престана да се кара и да вика, пронајде среќа. Тања му стана како вистинска ќерка. Таа се грижеше за него, особено кога се разболуваше. Често разговараа за сè на светот. Кога дедото почина, девојката искрено го оплака, како за свој татко.
