Гаља влезе во собата, потпирајќи се на ѕидот. Стана многу слаба. А сѐ уште мислеше дека треба да свари борш, повеќе, да има за неколку дена. Мажите ѝ сакаа да јадат. Гаља се насмевна мислејќи на синовите, па се намурти, сетувајќи се на мажот. Нејзиниот Тимофеј беше нисок, само малку повисок од неа, но со тежок карактер. Дури и се омажија по негова волја. Кога наполни осумнаесет години, тој дојде со таткото да ја проси и тврдоглаво им рече на родителите дека ќе се ожени со Гаља, постарата нивна ќерка. Долго ја меркаше – скромна, мирна, но домаќинка. Таква жена му требаше. А тоа што беше слаба, значеше дека ќе јаде помалку. Родителите, сиромашни, решија: со Тимофеј ќе биде „како зад камен ѕид“, а Гаља, срамежлива и тивка, не се спротивстави. Ја дадоа есента за Тимофеј. Но, камениот ѕид излезе груб. Мажот беше властолюбив, ја држеше строго, ја товареше со работа, подароци и убав збор немаше. За секоја грешка можеше и да ја удри. Единствена радост ѝ беа синовите.
Игор и Диме растеа добри, мирни момчиња, многу ја сакаа мајка си и се жалеа за неа. Се трудеа да ѝ помагаат во сѐ, за да не ја кара татко им. Но уште не можеа да ја заштитат, мали беа. А на Гаља ѝ снема сила, се разболе, ослабе, едвај стануваше наутро, па потоа и сосема легна. Тимофеј се лутеше што „лежи“ место да работи. Но кога виде дека не глуми, повика лекар. Веќе беше доцна – докторот рече да се подготви за најлошото. Тогаш Гаља побара децата да ја повикаат сестра ѝ Лара.
Лара беше мома за мажење, уште немаше жених. Беше висока, со широки плеќи, цела на татко им. На Гаља воопшто не личеше. Во селото се шегуваа: „облечи тенк во венчаница – ете ја Лара-невеста.“ Таа не се навредуваше, туку се смееше. Весела девојка беше. Дојде Лариса, седна крај креветот на сестрата, солзите ги криеше. Влезе и Тимофеј, стоеше на вратата, незадоволен, а со око ја гледаше Лара.
– Ларисочко, сестричке, – со мака рече Гаља, – не ми останува многу, чувствувам дека бргу ќе одам кај Господ. Те молам, помогни му на маж ми да ги одгледа децата, да станат добри, здрави луѓе. Ќе им биде тешко без мајка. Ти си им родна душа. Нема да бидеш маќеа, туку втора мајка. А ти, Тимофеј, дали си против Лара да ги воспитува децата со тебе?
На Тимофеј му се наполни устата плунка – одамна ја гледаше сестрата на жена си. Голема, здрава жена – злато за домаќинство. А можеби и огнена! А гласно рече:
– За децата сум спремен на сѐ, ако и таа е согласна.
Не забележа Тимофеј како блесна злорад пламен во очите на Лара. Таа ја спушти главата и кимна. Наскоро Гаља умре. По четириесет дена, Тимофеј и Лара направија скромна свадба и почнаа да живеат заедно.
Лара навистина се покажа како одлична домаќинка. Тимофеј беше задоволен. А децата, иако тагуваа по мајка си, пак имаа родна душа до себе. Лара ги сакаше безмерно. Наскоро почувствува дека е бремена. Реши да се чува, за да роди здраво бебе. Кога Тимофеј забележа дека работи помалку и седна малку да одмори, почна да вика:
– Нема џабе да те хранам, мрзлива бочво! Што си се испружила, ајде на градина! – и замавна.
Но Лара му ја фати раката, ја стегна со железен стисок, стана, го погледна одозгора – повисока беше – и со ладен, тврд глас му рече:
– Уште еднаш ако замавнеш, мажу, ќе те залепам по ѕидот. Ќе одиш со такви модрици што мажите ќе ти се смеат. Сестра ми ќе ја паметиш цел живот. А ако ги повредиш децата, ќе му завидуваш на улично куче.
Потоа се насмеа благо:
– Ќе имаме бебе, Тимофеј. Донеси ми ладен квас, жедна сум.
Тимофеј постојa минута, ја протри раката каде што таа ја стисна, па кимна:
– Сега, рибке моја! Каква радост! Седи, душо, одмори, јас ќе донесам квас.
Отиде тој, а децата потрчаа и ја гушнаа силно Лара. Од тој ден Тимофеј се смени, го скри својот тежок карактер и живееја во слога. Понекогаш ќе се обиде по стара навика да се инаети, а Лара тивко му шепнеше:
– Да ти ја напомнам сестра ми? – и сè пак стануваше мирно.
Еден ден мажите го прашаа Тимофеј што се сменило, а тој само воздивна:
– Против тенк не одиш. А инаку, јас имам најдобра жена. – И навистина така мислеше. Никој никогаш не дозна.
