Диме со своите родители се преселија од село во град. Од фабриката им доделија привремен стан – соба во работничкиот дом. Диме имаше 7 години. Во собата спроти нив живееше 13-годишната Наташа со своите родители. Понекогаш, кога мајката на Диме имаше работа, ја молеше Наташа да внимава на него. Девојчето со радост ја прифаќаше улогата на дадилка. Особено сакаше да му чита детски книги, кои Диме ги имаше во изобилие. Тој со големо внимание ги слушаше приказните и секоја хероина ја замислуваше како Наташа.
Така ја гледаше како Герда од «Снежната кралица», како храбрата Ели од «Волшебникот од Смарагдниот град» или како убава принцеза. Малиот толку се приврза за соседката што еден ден, на само 7 години, ѝ рече:
– Јас сигурно ќе се оженам со тебе, само почекај да пораснам.
– Ветувам дека ќе чекам, – му возврати со насмевка.
Наскоро стариот дом беше урнат, а жителите добија нови станови. Родителите на Наташа добија стан во соседниот влез. Се гледаа поретко, но Диме не го заборави ветувањето.
На деветнаесет години, Наташа се омажи и се пресели кај сопругот. На денот на свадбата, пред влезот каде што живееше, се собраа луѓе за да ја видат невестата. Од прозорците одекнуваше гласна музика. Кога Наташа излезе, убава како принцеза, Диме не издржа, и ѝ рече:
– Предавничка, ти ми вети дека ќе чекаш да пораснам.
Поради музиката, само таа го слушна. Таа одамна ја имаше заборавено детската игра, но зборовите на дванаесетгодишното момче ја допреа.
Минаа шест години. Наташа се разведе и се врати со петгодишниот син кај родителите. Диме, кој требаше да оди во војска, ја гледаше од далеку, но не се осмелуваше да ѝ пријде. По војската, се вработи на рафинерија и студираше на институт. Имаше другари, но со девојките не му одеше, бидејќи секоја ја споредуваше со Наташа.
Една вечер, пијан, тропна на нејзината врата. Таа отвори и рече:
– Диме, си згрешил влез?
– Не, Наташа, морам да разговарам со тебе. Да влезам пет минути?
– Влези, но само пет минути.
Со пуштена коса и лесна облека, пак му изгледаше како принцеза. Диме ѝ откри сè што носеше во срцето, ѝ се заколна на вечна љубов.
– Диме, пијан си, – рече таа, – затоа гледаш сè во розово. Јас одамна не сум таа девојка. Имам дете и возрасен живот. Ти ќе најдеш своја половина. Сега оди дома.
Утредента дојде со букет цвеќе. Разговараа, но кога ја покани во ресторан, таа одби.
– А ветувањето дека ќе се омажиш за мене? – праша Диме.
– Уште го памтиш? – се зачуди таа. – Тоа беше како во некој друг живот. Јас имам повеќе од триесет години и син. Зошто сум ти потребна?
– Мене никој друг не ми треба, – рече тој.
Диме продолжи да се грижи за неа и за синот. Му помагаше во учењето, го запиша во спортска секција. Еднаш, кога поранешниот сопруг дојде пијан и правеше проблеми, Диме го совлада и го избрка. Од тој ден, Наташа почна да го почитува.
Со време, таа се навикна на него и виде дека е човек кој вистински ја сака. Но, кога веќе беше подготвена да му возврати, се вмеша мајката на Диме. Таа не сакаше син ѝ да се ожени со разведена жена со дете. Ја молеше Наташа да прекине. Таа, со тешко срце, прифати.
Подоцна, Диме доби работа во Ирак. Беше очаен, знаеше дека за сè е виновна мајка му. Таа, сфаќајќи го, повторно ја молеше Наташа да го прифати. Но таа не се согласи. Сепак, во душата го мислеше.
Еден ден, од Ирак, Диме ѝ се јави:
– Наташа, ме слушаш?
– Да, те слушам!
– Мажи се за мене! Се согласуваш? Зошто молчиш?
– Се согласувам, Диме. Врати се, те чекам, – му одговори.
