Разбирам дека многумина нема да ме сфатат. Но можеби има и такви што мислат разумно, се грижат за децата и внуците, а не само за себе. Никогаш не очекував дека ќе се омажам за човек чија мајка е толку рамнодушна кон своите блиски. Колку што разбирам, семејните вредности и традиции за неа не биле важни уште од бракот со таткото на мојот сопруг. Не се обиде ни да ја зачува фамилијата кога нејзиниот син, мојот маж, беше многу мал. Неговиот татко си замина кај друга жена, можеби поради рамнодушноста на сопругата, а таа ни не се обиде да го задржи, барем заради синот. Така тој порасна само со мајката. Ниту бабата своја не ја памети – ретко доаѓала. Искрено, многу се зачудив кога првпат ја видов идната свекрва: избелена коса, многу шминка, црвен кармин, долги црвени нокти, секогаш на штикли. Можеби професијата ѝ го прави своето – таа работи во салон за убавина.
По нашата скромна свадба, почнавме да живееме со мајката на сопругот. Но без топли семејни вечери и заеднички чаеви. Наутро одеше на работа (работи само до пладне), а попладне секогаш имаше обврски: фитнес, девојачки вечери, забави, курсеви, состаноци. Ја прашав еднаш: „А не се уморувате ли на овие години вака да трчате?“ – таа рече: „А што ми фалат на годините?“. Дома скоро ништо не јадеше – само кафе со сендвич. Една година по свадбата дознав дека сум бремена, баш за Нова Година, пред две години. Тогаш не ми беше добро, лежев, а таа играше со другарките во собата. Маж ми не сфати што ми е, ја викна мајка си, а таа рече: „Ништо, ќе помине, можеби нешто си изела!“
Кога дозна што е, разочарано рече: „Е, залудно! Ќе си живеевте за себе барем малку!“. Ни трошка радост. Таква ни е бабата. Со раѓањето на внукот ништо не се смени. Работа, фитнес, другарки. До внукот речиси не ни приоѓаше: „Агу-агу!“, ќе замавнеше со грејка и толку. Еднаш дојде од работа, бебето плачеше, а јас имав куп алишта во машината. Таа стоеше кај шпоретот, вареше кафе. Ја замолив: „Мамо, држете го малку детето, да ги закачам алиштата“. Таа не реагираше. Се приближив – во ушите имаше слушалки со музика на цел глас. Брзо го испи кафето, се пресоблече и избега. Се пожалив на маж ми, тој ги крена рамениците: „Па знаеш каква е мајка ми“.
Детето растеше, ама од бабата никакво внимание. Велеше дека не е дадилка, младите треба да живеат свој живот, а ако решиле да имаат дете – нека си го одгледуваат сами. Потоа престана да ноќева дома, а пред шест месеци си ги собра работите, се поздрави и замина кај некој маж. Сега дури сака и да се омажи за него. Ни внук не ѝ треба, нас не ни помогна никогаш. Ретко влегува дома, ќе земе нешто, ќе мавне со рака на внукот и ќе побегне.
Мајка ми живее многу далеку – долго треба да се патува со воз. Таа би била прекрасна баба, но не може да дојде поради здравје. Знам дека со радост би седела со внучето, би правела пита, би плетела чорапчиња. Веќе има испратено неколку плетени работи за бебето. А, инаку, таа е само 4 години постара од свекрвата. Од татко ми се разведе дури откако нè порасна, бидејќи ја чувала фамилијата за мене и брат ми. Никогаш не се однесувала како мајката на сопругот.
Многу сум навредена на мајката на сопругот. Нема капка сожалување, ниту грижа. Живее само за себе. А на тие години треба веќе да мисли за децата, да им помага, да живее заедно со нив. Се трудам да му објаснам на сопругот, да ја замоли да дојде да седи со детето, да нѐ пушти да излеземе барем една вечер – можеби тогаш ќе ѝ се разбуди бабинскиот инстинкт. Ама сега што решила да се мажи на стари години – што ќе речат луѓето? Како не ѝ е срам? Но сопругот одбива и не сака да зборува на таа тема. Штета! Таква баба имаме. Но староста е неизбежна. Ми е интересно да видам тогаш како ќе се однесува.
