Пред неколку месеци ја зедов мајка ми од село. Таа сега има 70 години, со здравјето не е баш најдобро. А последно време стана јасно дека сама не може да живее. Кога мајка ми се смести кај нас, ѝ предложив да ја продаде селската куќа. Но таа категорично одби. Уште повеќе, ни варијантата за изнајмување не ја разгледуваше. Секогаш сум знаела дека со мајка ми нема да биде лесно да се живее. Таа е постара жена, со свои навики и чудни барања. Но ни нам не ни е лесно: имаме две ќерки, хипотека за три собен стан, што треба да ја отплаќаме уште неколку години.
Маж ми со разбирање прифати што морав да ја вселам мајка ми кај нас. Но тој постојано советуваше да ја убедам мајка да ја продаде селската куќа: парите би биле доволни не само за отплата на нашиот кредит, туку и за купување на еднособен стан за неа, веднаш до нас. Ќерките беа против преселбата на баба им, бидејќи претходно имаа посебни соби, а сега мораа да се собираат во една. Со доаѓањето на мајка ми во нашиот дом, врз нашето семејство падна уште еден товар: да издржуваме уште еден човек. Таа дојде само со својата селска облека, значи мораше да се обнови и гардеробата.
Откако се пресели кај нас, мајка не се откажа од своите навики – доручек со сендвичи од скапа шунка и сирење. Потоа почна да ги користи моите скапи парфеми, што маж ми ми ги имаше подарено за годишнина. Се разбира, за еден месец од шишенцето не остана ништо. За сметките за комуналии и да не зборувам. Секој месец со ужас ги гледам тие бројки, бидејќи мајка може со часови да се капе, без ни да помисли колку ќе платиме за струја, гас и вода. Еднаш ѝ реков дека време е да штедиме. Но сѐ што направи таа беше да се навреди. Рече дека одгледала неблагодарна ќерка, и дека во старост нема на кого да се потпре. А јас сега што да правам? Ништо не останува, освен да трпам.
