Имав триесет и две години. Имав стан, автомобил, добра работа, можев да си дозволам салони за убавина, продавници и одмори. Но немав семејство. Двата мои брака се распаднаа поради мојата неплодност. Се лекував, но не оздравев. И се помирив. Еднаш со колегите излеговме во бар, славевме до доцна. Таму ми пријде еден момак кој се обидуваше да ми го привлече вниманието. До крајот на вечерта Антон не се оддели од мене. Кога сите почнаа да си одат, Антон ми предложи да одиме во друг бар.
Утрото беше тешко, не можев ни од кревет да станам, сè додека не почувствував нечие дишење до мене. И сонот и мамурлакот ми исчезнаа кога го видов покрај мене кавалерот од вчера. Толку брзо никогаш не сум дошла при себе. А тој се разбуди и не разбираше зошто го бркав: „Ни појадок нема да ми дадеш? Зарем не сум заслужил?“, мрмореше Антон. Јас едноставно го истуркав низ вратата.
Поминаа две недели кога почнав да чувствувам непријатност во долниот дел на стомакот и се загрижив. И циклусот ми доцнеше, една пријателка ми рече дека и неа ѝ се случило при воспаление. Решив да одам на лекар. Но во болница стигнав дури по неколку недели, кварталниот извештај бараше целосно внимание. Се покажа дека сум бремена. Такво изненадување од животот не очекував. За среќа, бременоста течеше добро. Ниту токсикоза имав.
Антона не го барав, можеби имаше семејство, зошто да му го нарушувам животот. Но бев многу благодарна за таа средба. Кога веќе бев во седмиот месец, една пријателка ме покани кај неа во село, таму имаше река и чист воздух. Се согласив, без да претпоставам што ме чека. Навечер шетајќи покрај реката го сретнав Антон. Се покажа дека првите две недели по нашето запознавање доаѓал во мојот двор, надевајќи се да ме види. Но сеќавајќи се како го избркав, не се осмелувал да пријде. Токму таму, покрај реката, ми предложи брак и ме однесе кај неговите родители.
Минаа веќе две години, имаме и второ дете. Понекогаш, кога веќе не веруваш во нешто, тоа се појавува во твојот живот.
