Се слушна тропање на вратата.
– Каде е Оксана? – од прагот праша Људмила Ивановна. Виктор од остриот тон дури отскокна неколку чекори назад.
– Како каде? На работа е, веројатно. И тебе здраво, мамо.
– Нема време за поздрави! Како на работа? Веќе е готово, така? Сè е завршено?!
– Што е завршено? – се збуни момчето.
– Сè, будало! – Људмила го поттурна синот подлабоко во дневната и му ја поттури под нос разгледницата, каде со рамно писмо на Оксана пишуваше: „Драга свекрво, ве поканувам на нашето разделување.“
На Виктор му се подигнаа веѓите и очите му се раширија.
– Што е ова?
– Ти треба да ми кажеш! Што се случи меѓу вас, а?
– Па ништо, мамо, веројатно некоја шега е…
– Оксана би се шегувала без причина? Не лажи!
Под строгото лице на мајка си, Виктор се предаде. Никогаш не можеше долго да го издржи тој израз.
– Па, малку се скаравме…
– За што?
– Оксана за првпат приготви борш. Испадна невкусен. Јас го критикував, одбив да јадам. Оксана се навреди, рече дека никогаш повеќе нема да готви ако не го изедам. Тогаш реков дека ќе поднесам барање за разделување во таков случај. Но тоа беше само шега!
– Ти си будала, Витја. Критичар се најде! Ти барем еднаш нешто си зготвил? Ете и татко ти, професор голем! – Људмила се поднасмеа, ги зграби клучевите од масата и ги стави во градникот.
Виктор збунето ја гледаше.
– Мамо, што правиш?!
– Марш во кујна! Ќе јадеме од супата на Оксана. Додека не изедеш, клучеви назад нема!
Се противеше пет минути, потоа послушно тргна во кујната. По првата лажица, Људмила зачудено застана.
– Сосема добар борш. Зошто мрмореше?
– Ама кај тебе е повкусен!
– Јас готвам веќе дваесет години, затоа е повкусен. Будала, почетоците на жена треба да се пофалат!
Кога завршија со јадење, Људмила нареди:
– Сега земи пенкало и запиши! – и му продиктира десет рецепти. – Ќе ги зготвиш. Ние со татко ти ќе дојдеме за викенд. Оксану ќе ја предупредам да не се осмели да се меша. Ќе сфатиш дека ова не е лесна работа. Но ти потруди се, бидејќи татко ти го знаеш – и тој сака да јаде убаво и да критикува!
