„Ми е тешко. Особено сега, затоа што не подмладувам“, — раскажува најплодната мајка во Украина како навистина живее… Во Ривненската област, жена роди 19-то дете. Светлана Ковалевич од селото Глинне, Рокитнивски реон, има 45 години. Најстариот син има 27, а најмалиот – помалку од една недела. 19-тото дете се роди на роденденот на сопругот Петар, кој присуствувал на породувањето. Бебето тежело 3 килограми 900 грама и било долго 62 сантиметри. Како и претходните 18 пати, Светлана се породила сама.
Со 19-тото дете таа постави рекорд – сега е најмногудетната мајка во Ривненската област. „И јас и бебето се чувствуваме добро. Синот го нарековме Назар. Името го одбравме однапред – уште на 28-ма недела ехо покажа дека е момче. Така што сега имаме 11 ќерки и 8 синови“. Бременоста помина нормално. „Јас сум веќе искусна мајка, добро си го познавам телото. Може да се каже дека бременоста за мене е обична работа (се смее). Но, секако, да се роди првото дете на 18 години и 19-тото на 44 – се две големи разлики. Сега ми е тешко, побрзо се заморувам“.
Светлана ги набројува сите деца: Игор (27), Леонид (26), Наталија (24), Руслан (23), Татјана (21), Људмила (20), Олег (19), Валентина (18), Ира (17), Галина (15), Олга (13), Вадим (12), Витја (11), Јулија (10), Алина (8), Женја (4), Нела (3), Настја (1,5) и најмалиот Назар. „Првото дете го родив на 18 години“, вели таа. „Од тогаш речиси секоја година имавме деца. Јас и Петар се трудиме да ја исполнуваме Божјата заповед. И јас и Петар потекнуваме од големи семејства: кај мене дома бевме 8, а кај мајката на мажот – 15“.
Секое од тие деца сега има свои големи семејства. Мајката на Петар веќе има 98 внуци! А четворица од нивните најстари деца имаат свои деца – па така Светлана има не само 19 деца, туку и 13 внуци. „Пред бракот не можев да замислам дека ќе имам толку многу деца. Мислев дека ќе родам не повеќе од четири. Секако, ми е тешко, особено сега, кога стареам. Неколку дена по раѓањето на Назар, наполнив 45 години. Имав и неуспешни бремености – трипати ми застојуваше плодот, двапати имав крварење при породување. Сето тоа остава трага на здравјето. Но, истовремено, децата се вистинска среќа“.
Децата не знаат што е љубомора или завист. Напротив, со нетрпение го очекуваат новото бебе. „Кога го чекавме Назар, најмалите постојано прашуваа: ‘Мамо, кога ќе дојде?’. Дури и Настја, која има само година ипол, не се одвојува од новородениот брат. Таа е паметна, од десет месеци оди и зборува. Веќе ги нарекува сите членови на семејството по име“. Постарите девојчиња помагаат дома. „Имаме крава, свиња, кокошки. Живееме од нашето стопанство. Летото мажот и постарите деца работат сезонски – собираат шумски плодови за продажба. Кога тие се на работа, мене ми остануваат малите деца и целата куќа. Треба да се среди, да се нахрани добитокот, да се зготви појадок, ручек и вечера. Секогаш готвам во огромни количини: за ручек – кофа боршч или супа, што завршува истиот ден. Ако правиме пелмени – минимум 200 парчиња. Ако подготвуваме зимница – најмалку 300 тегли. За зима требаат најмалку 70 вреќи компир“.
„За нас тоа е нормално, навикнати сме. Колку повеќе деца помагаат, толку полесно е. Стануваме рано, готвиме појадок, и додека сите изедат – веќе е време за ручек“. Светлана и Петар не исклучуваат дека ќе имаат и 20-то дете!
