Татјана со Владимир, на инсистирање на таткото на сопругот, по свадбата заминаа да живеат во неговата куќа, во село. Прво младите планираа да си купат своја куќа. Но Гнат, таткото на Владимир, толку жестоко молеше да живеат кај него, што и синот го поддржа. Заедно ја убедија Тања. По неколку месеци Татјана веќе се каеше што попушти. Свекорот пушеше секаде – и во кујна, и во дневна – без да мисли дека бремената снаа се гуши од чадот. Гнат можеше да запие по десет дена и при тоа да се однесува недолично. Тања ја расчистуваше нередот. Но веднаш штом ќе изразеше незадоволство, свекорот ја ставаше на место: – Што командуваш тука? Во своја куќа ќе командуваш… Со раѓањето на ќерката состојбата уште повеќе се влоши.
Гозбите со алкохол не исчезнаа, а нетрпеливоста се засили. „Не така зготви, слабо исчисти, трошиш многу вода за перење, здодевна е вашата ќерка…“ Наскоро младите сфатија дека свекорот ја троши својата плата само за себе. А јадеше тоа што Владимир го купуваше и што Тања го готвеше. На прашањето на синот – зошто не купуваш продукти, одговори: – Ако живеете во мојата куќа, тогаш треба и да ме храните.
Последната капка на нивното трпение беше на роденденот на ќерката. Откако виде дека снаата се мачи со старите санки, Гнат без збор купи нови. Татјана му се заблагодари. На денот на платата Владимир, таткото го праша: кога ќе го вратите долгот? – Каков долг? – Владимир беше шокиран. – За саниците. – Па тоа беше подарок? – Подарок од 600 рубли за вас? Истата вечер Татјана му постави ултиматум на мажот – се селат во град. Кога Гнат дозна, најпрво навредуваше, а потоа почна да моли да не го напуштат.
И тие си купија мала, но своја куќа. Речиси половина година Татјана не зборуваше со свекорот, но потоа навредата исчезна и почнаа да го посетуваат. На негово барање купуваше продукти. Ретко свекорот враќаше пари веднаш; почесто требаше да се чека по месец или повеќе, а понекогаш и не ги враќаше воопшто. Но тие не потсетуваа. Последното невраќање се совпадна со финансиските проблеми во семејството. Владимир долго боледуваше и многу пари одеа за лекување. А тука пак свекорот со своите барања. – Не, Воло, повеќе со наши пари ништо нема да му купувам. Нека плати однапред – ќе му купам што сака. Ништо добро не сум видела од него, за да го издржувам од свој џеб. Само приказната со саниците е доволна. И Владимир се согласи со сопругата.
