Во детството сè што некогаш сум сакала беше семејство. Додека растев во дом за деца, тоа беше единственото за кое сонував. Иако ги паметев моите родители, немав јасни спомени за нив. Работев како готвачка во менза и таму го запознав мојот сопруг Игор, кој летно време работеше таму како келнер. Се заљубив во него, но никогаш не помислив дека можеме да имаме заедничка иднина. За мене тој беше од друг свет – со цело семејство, студии на универзитет, патувања и хобија. Кога Игор предложи да се запознаам со неговите родители, двоумев. Но отидов и, на мое изненадување, тие ме пречекаа топло.
Немаше никакви потсмеви или навестувања дека не сум доволно добра за нивниот син. Кога дознаа дека сум сираче и дека нема да поканам никого на свадбата, свекрвата предложи наместо голема веселба да направиме едноставна семејна вечера. Тогаш тоа не го разбрав, но тоа беше за да не се чувствувам осамено меѓу нивните бројни роднини. Сопругот сè уште беше студент, па по свадбата се преселивме да живееме кај неговите родители. Се плашев да живеам со нив, но свекрвата ме прифати како своја ќерка. Ме научи да готвам вкусни јадења и многу други работи дома.
Таа исто така се грижеше за моето образование и изглед, и ми советуваше што да гледам и што да читам. Постепено почнав да сфаќам дека можам да ѝ кажам сè што ми е на ум. Таа немаше никакви предрасуди и мене ми беше пријатно да ѝ зборувам за моето детство. Таа ме држеше за рака кога се роди нашето дете, а таа и свекорот се грижеа за бебето додека јас закрепнував по породувањето. Денес, по седум години заеднички живот, со сигурност можам да кажам дека имам прекрасен однос со мојот сопруг, а нашата ќерка расте убава и паметна. Свекрвата стана моето семејство и одамна ги нарекувам мајка и татко. Тие ме примија во нивното семејство, ме стоплија, ме поддржаа. Им сум благодарна за сè што направија за мене, и сега можам искрено да кажам дека сум среќна личност.
