Мојата свекрва уште при првата посета на нашиот дом изјави дека сум бескорисна домаќинка, тврдејќи дека со таква жена нејзиниот син ќе биде гладен и нечист. Пред свадбата го издававме мојот стан и живеевме кај моите родители. Тие живееја во голема куќа со прекрасен двор. Штом заминаа кириџиите, ние се преселивме во мојот стан. Сè беше како што е обично при селидба – работи расфрлани, неред. Но свекрва ми реши да нè посети без покана. – Како мислите да живеете во ваков неред, ужас! Очекував да средиш пред да дојдам! – се налути таа. Се разбира, имаше хаос, бидејќи штотуку се бевме преселиле. Какво чистење може да се очекува тогаш? Тогаш и почна сè. Секој ден доаѓаше и ми држеше предавања, ме нарекуваше лоша домаќинка и ветуваше дека ќе ме научи на сè. Мислев дека брзо ќе се измори и ќе се смири. Но со секој пат поплаките стануваа сè повеќе. По моето породување ги премина сите граници и ветуваше секој ден да доаѓа да проверува чистење, за нејзиниот син и внука да живеат во чистотија и ред. А со детето воопшто не ми помагаше.
Ми прекина трпението и ѝ ја покажав вратата од станот, барајќи никогаш повеќе да не доаѓа во мојот дом. Таа се разбесни и почна да вика, но кога виде дека не реагирам, си замина. Кога дојде маж ми, ми извика дека немав право да ѝ зборувам на мајка му со таков тон. Откако го сослушав, и нему му ја покажав вратата. Ако толку многу си ја сака мајка си, нека живее со неа. Ја трпев свекрвата пет години. Секогаш го молев сопругот да ја смири. Тој не обрнуваше внимание, ги игнорираше моите молби. Ете, сега си го доби заслуженото. Нека се врати ако поумнее. Ако не – нека живее со својата мајка.
