Имам 57 години. Пред две години заминав во Италија на работа. Се разбира, не заминав од убав живот. Со мажот се разведов пред 10 години, но бидејќи немавме каде да се разделиме, продолживме да живееме во ист стан. Станот ни е двособен, а ако го поделевме на два еднособни, ќе требаше доплата, а ни јас, ни тој немавме пари. Нашата единствена ќерка одамна е омажена, живее со мажот и децата кај свекрва ѝ. Зетот ми е добар, работлив, ќерката со него е како зад камен ѕид. А ние со мажот се поделивме по соби и живеевме како странци во студентски дом.
Свекрвата на ќерка ми многу години работи во Италија и многу им помага на децата. Еднаш дојде дома, ме покани кај себе и на масата ми рече дека има работа за мене. Јас тогаш се решив, оставив сѐ и заминав. Ми беше жал само за работата, бидејќи до пензија ми остануваа само неколку години. Но свекрвата ме увери дека ќе заработам многу повеќе. Сфатив дека ова е единствената можност барем во старост да се разделам од мажот. Пресметавме со неа дека за 2-3 години ќе соберам за еднособен стан. Потоа ќе мислам што ќе правам со пензијата. Работата беше тешка: се грижев за една постара Италијанка; и здравје немав баш најдобро, но што да правам. Ми понудија, прифатив.
Се вратив годинава дома како исцеден лимон. Дома, како што и се очекуваше, неред, сѐ валкано и износено. Дојдов на две недели одмор, планирам пак да се вратам во Италија. Чистев по станот неколку дена; се знае дека маж ми никогаш не чистеше како што треба. Тој, со кого во овие две години воопшто не зборував, одеднаш почна да се врти околу мене, да бара прошка за своите постапки. Чудно, и првото што ми дојде на ум: му требаа моите пари.
Почна да зборува за бизнис планови, а јас директно му реков дека немам пари. Тој пак, кружеше една недела, и на крај ми рече: “Помогни ми со илјада долари, ќе заработам од тоа и за месец ќе ти ги вратам.” Да, како да не! Јас не само што не го помогнав, туку и си ги спакував куферите за пак да одам во банка. Го одбив, нормално, а тој почна да удира на сожалување: ова ми е последна шанса, инаку ме чека старечки дом. Глупости! Го гледав и мислев: со кого сум живеела? Има над 60 години, бевме во брак 25 години, и не се сеќавам на ниту еден ден кога сум била среќна. Сега трпам, само затоа што сѐ уште немаме можност да го поделиме станот. Добро знае дека имам пари, затоа и ми ги бара. Му реков веднаш: немам намера ништо да давам, ниту нешто да посакувам за тебе, бидејќи ги собирам парите за стан, за да не те гледам во старост. Му напомнав колку пати во младоста и наивноста сум го спасувал
