Пред две години, синот ми се ожени со својата сакана. Со снаата имав среќа – таа е убава, прекрасна, добра. Од првата средба бев воодушевена од неа. Но со свекрвата на синот – немав среќа, таа е ужасна жена. Пред еден месец се роди мојата внука. Синот и снаата живеат одделно. Станот е мој, но јас не живеев таму – го наследив од родителите и пред свадбата на синот го издавав. Снаата е одлична домаќинка, знае сè да направи. Секогаш има чисто и убаво. Понекогаш доаѓа во посета и нејзината мајка. На денот на отпуштањето од породилиште, таа изјави дека има намера да се пресели кај ќерката за да помага со бебето. Таа е нетактична жена, го турка носот насекаде.
Никогаш не била мажена, ја родила ќерката од првиот што го сретнала. Дури и по свадбата не ја остави на мир, постојано ја поттикнуваше. Според неа, ќерката немала среќа ни со мажот, ни со свекрвата. Зетот – лош, не ја почитувал тештата, цел ден на работа, не и помагал на жената, садови не миел. За мене зборуваше страшотии – според неа, јас сум зла вештерка. Според неа, во животот на ќерката нема ништо добро. Ќерката и велеше дека мажот ѝ е чесен, верен, работи и ја обезбедува семејството. Но за таа кавгаџика тоа немаше значење – најважно беше да биде незадоволна. Изјави дека дошла да помогне, но самата ништо не правеше, само седеше и се жалење.
Синот не сакаше да се враќа дома, бидејќи таму беше тештата. Таа му правеше забелешки, му замеруваше дека е невоспитан, не купува цвеќиња, не подарува подароци. Јас цврсто решив да ја ставам „на свое место“. Отидов во посета. Таа почна да намекнува дека јас не се грижам за внуката, и дека без неа ќерката со мажот ќе пропаднеле. Ѝ наредив брзо да си ги спакува работите и да си замине. Реков дека јас не сум зет – и нема да ја трпам. И додадов дека ако ќерката реши да ја поддржи мајка си, никој нема со сила да ја задржи. Знаев дека снаата ми е разумна и таа самата беше изморена од прекорите и барањата на мајка си. Ѝ реков нозете повеќе да не и бидат во мојот дом. Таа набрзина се спакува, рече дека никој не ја цени – и исчезна.
