Живеам во мал град, во мал двособен стан, од чии прозорци се отвора прекрасен поглед кон паркот. Кај мене често доаѓаат роднините да престојуваат. Овојпат ме побара мојата братучетка и ме праша дали можат со семејството да останат една недела. Секако се согласив, затоа што многу ми недостасуваа. Се договоривме за денот на нивното доаѓање. Сè подготвив за нивниот прием. За жал, не ми дозволија да земам одмор, но не се разочарав… мислев дека ќе можеме да се дружиме навечер и да одиме во паркот. Подготвив посебна соба за нив. Вечертавме заедно во топла атмосфера и легнавме да спиеме.
Утредента станав рано за да направам појадок пред да одам на работа. Клучевите од станот ѝ ги дадов на сестрата, велејќи ѝ дека можат да се чувствуваат како дома. Изгледа тоа беше голема грешка. Вечерта, кога се вратив од работа со огромна кеса полна вкусни работи за децата, останав без зборови кога влегов. Никогаш немав видено таков неред. Сите мои работи беа расфрлани од ходникот до кујната. Секаде дамки од нешто непознато. Мијалникот преполн со садови. До ѓубрето неколку скршени чаши. Не можев да ги сокријам емоциите. Грубо им напомнив дека да се чувствуваат како дома не значи да направат свињарник! Ветуваа дека ќе средат и исчистат. Бидејќи веќе немав волја за вечера, решив да одам во мојата соба да гледам телевизија.
Се обидувам да го вклучам, но не работи. И тогаш видов дека некој го скинал кабелот од штекер – заедно со штекерот! Не можам да замислам како е тоа можно! Бев бесен. Едвај што ја отплатив ратата. Ја викнав сестра ми и ја прашав кој го направил тоа. Таа мирно рече дека тоа биле децата што си играле… Кога побарав да ми ги врати парите, таа одби, велејќи: „За родни внуци да ти биде жал, или што?“ Јас не се чувствував виновен и побарав веднаш да си заминат. Дури им дадов пари за хотел. Следниот ден телефонот ми ѕвонееше без престан – роднините ме обвинуваа за сè, дека постапив погрешно. Сите велеа дека семејството е поважно од работите. Моето трпение едноставно не издржа!
