Сè започна како обично утро, но возбудата ме преплавуваше. Денес беше посебен ден – денот кога Мишко и јас решивме да ја официјализираме нашата врска, и покрај тоа што поминавме 45 години заедно. Многумина го сметаа тоа за чудно, но за нас ова беше настан со особено значење. “Дали си сигурен дека донесовме правилна одлука – да ја направиме оваа свадба?” – го прашав Мишко, обидувајќи се да ја сокријам мојата вознемиреност. Мишко се насмевна: “Љубов, го чекавме овој ден 45 години. Ова е нашата шанса да му покажеме на целиот свет колку се сакаме.”
Свадбата беше прекрасна. Цвеќиња, музика, смеа од пријателите и семејството го исполнуваа воздухот со радост и среќа. Се чувствував млада и безнадежно вљубена, како на првиот ден кога се запознавме. По церемонијата, Мишко ме фати за рака и тргнавме кон подиумот за танцување. “Среќна ли си?” – ме праша тој гледајќи ме во очи. “Повеќе од кога било,” – одговорив, чувствувајќи како моето срце се полни со благодарност и љубов кон овој прекрасен маж.
Вечерта беше исполнета со смеа, приказни и танци. Некои ни приоѓаа со прашањето: “Зошто решивте да го направите ова сега, по толку години?” “Подобро подоцна отколку никогаш,” – рече Мишко, сјаејќи од среќа. – “Овој ден е триумф на нашата љубов и заедничкиот живот.” Свадбата заврши, но спомените од тој ден ќе останат со нас засекогаш. Поминавме низ многу тешкотии, се радувавме, тагувавме, но љубовта меѓу нас само се зацврстуваше со секоја година. Овој ден стана симбол на нашата бескрајна посветеност и верност еден кон друг, вистински покажувајќи му на целиот свет дека вистинската љубов вреди време и трпение.
