За неколку минути требаше да започне церемонијата во матичното, а Ана сè уште стоеше пред огледалото и се восхитуваше на својот изглед. Таа навистина изгледаше прекрасно во бела, скромна венчаница, со нежна шминка и коса собрана во слатко пунџе. Неколку прамени околу лицето ѝ даваа дополнителна нежност, а скромните накити на рацете и на градите – посебна елеганција. Во матичното ја чекаа само нејзините роднини, но таа не се загрижуваше, бидејќи Сергеј однапред ја извести дека ќе дојде со своите роднини. Така Ана го чекаше 10 минути, 20, 30… помина еден час, а Сергеј го немаше.
Ниту тој, ниту неговите роднини не одговараа на повиците. Ана почна да плаче. Одеднаш виде еден маж во сако кој стоеше близу матичното. Потрча кон него мислејќи дека е Сергеј, но не беше… за среќа. Мажот ја праша зошто плаче, па таа му раскажа сè. Тогаш непознатиот клекна пред неа и рече дека има слична ситуација: девојката го оставила на денот на венчавката. И ги изговори истите зборови: „Ана, дали ќе се омажиш за мене?“ Ана не размислуваше долго – веднаш прифати, и по неколку минути влезе во матичното држејќи се за рака со својот нов познаник, но веќе младоженец – Алексеј.
Некои подалечни роднини ништо и не забележаа, бидејќи младите ја планирале свадбата во ист ресторан, само во различни сали. Родителите на двојката не се противеа. Тие го прифатија изборот на своите деца, се запознаа меѓусебно и почнаа веселбите.
Помина една година. Ана беше бремена со близнаци. Додека шеташе со Алексеј, Ана го виде Сергеј. Тој особено не се променил, но на Ана ѝ изгледаше… грд, досаден… понижен. И Ана и Алексеј беа благодарни на судбината и на своите поранешни партнери што се оставиле, бидејќи така ја нашле вистинската среќа.
