По мрежите одамна кружи приказна што на многумина ќе им изгледа како неверојатна. Но сите знаеме дека животот знае да исплете такви „сценарија“ што секој режисер би можел само да му позавиди. Прочитајте до крај – ќе ви биде интересно.
Иван се враќаше од ноќна смена, уморен до крајност. Сонуваше само да легне и да потоне во длабок сон. Работата беше тешка, но освен во рудникот, по излегувањето од затвор никаде не успеа да се вработи. И имаше среќа повеќе од многумина – бригадата на сменски работници го прифатија во изнајмен стан. Во неговата ситуација можеше да се надева само на барака до работата.
За да скрати пат, сврте преку паркот, надевајќи се побрзо да стигне до влезот. Напред, на една клупа, забележа голем свиток. Кога се приближи, се вцепени. Завиткано во некаква ткаенина или ќебенце, пред него лежеше бебе. Иван застана во длабока збунетост. Телото бараше сон, но душата се стресе од помислата дека детето можеби лежело со часови во паркот доцна есен.
Разумот го предупредуваше дека со неговото досие е ризично да се вмешува во ваква приказна. Но конечно се реши. Да го носи бебето во стан каде што живееја 15 мажи беше незамисливо. Затоа го притисна малечкото до себе и тргна кон двокатната зграда покрај која често минуваше. Таму се наоѓаше детски дом. Иван ја објасни ситуацијата. Се покажа дека е девојче. Медицинската сестра му рече: „Нема белешка од мајката. Ајде да ја крстиме Ирина Ивановна.“ – „Нека биде така,“ се насмевна Иван.
Од тој момент мажот често размислуваше за својот живот. Немаше роднини, но чувствуваше дека му недостига топлина и дом. Често се сеќаваше на најденото девојче, па дури и понекогаш се јавуваше во домот. Кога Иришка порасна, почна да ја посетува, носејќи подароци. Секој пат девојчето му даваше цртежи каде што таа беше со мама и тато.
Нова вработена во домот, отприлика на негови години, забележа колку топло се однесува Иван кон девојчето. И самата била поранешна штитеничка и знаеше колку е важна семејната топлина за дете. Но знаеше и дека на сам маж никогаш нема да му ја доверат.
Жената, по име Светлана, реши да им помогне на двајцата – и на девојчето и на мажот што веќе 10 години ја посетуваше. И на неа ѝ се допаѓаше Иван. Иринка со нетрпение чекаше тато да ја земе дома. Иван веќе 5 години плаќаше кредит за стан, благодарение на добрата плата како мајстор во рудникот. Но без семејство, тоа беше невозможна мисија.
Светлана и Иван отворија душа еден на друг. Решија дека се доволно блиски за да ги официјализираат односите и да ѝ ја исполнат сонот на Иришка. Ги завршија сите документи, ја наместија собата на девојчето и отидоа во домот. Таа му се фрли на врат на Иван, потоа ја прегрна Светлана. Забележа дека тато тој ден сјаеше од радост. Тој клекна пред неа и тивко рече: „Ирочка, спакувај ги работите. Одиш дома! Те чекаме.“
Така се исполни сонот на детето што мажот го нашол само на клупа – по 10 години чудото се случи и доби вистинско семејство. Дали Иван и Светлана останале заедно – приказната не кажува. Но најверојатно да. Ги обедини радоста на добрината и среќата подарена на едно мало човече. Со вакви и слични приказни земјата никогаш нема да осиромаши, бидејќи сè уште има добри луѓе способни за големи дела.
