– Миша, а оваа девојка што е? – изненадено праша Танја, разгледувајќи свадбени фотографии што и ги прати фотографот преку е-пошта. На фотографијата, каде младоженците требаше да бидат само со мајките, до Михаило, малку зад, одбивајќи ја свекрвата, стоеше убава девојка која го прегрнуваше нејзиниот маж за рамената. На изглед таа беше 2-3 години постара од Танја. Михаило се приближи, погледна, се здрвено. – Заборави ја неа! И не и покажувај ја оваа фотографија на мама! – изговори мажот. „Како да кажам „заборави“?! Како да кажам „не покажувај“?!“
Дома, Танја се приближи со лаптоп до Марина Петривна. – Мамо, ја познаваш оваа жена? – праша таа. Свекрвата стави очила, погледна и одеднаш побледе и се држеше за срцето. Танја побрза за вода. Пиејќи малку вода, се смири, Марина Петривна тешко изговори: – Тоа е мајка на Михаило. – А ти, која си му ти? – Давна е тоа, ќерко. Амалија, нашата сосетка. Таа го роди синот, но не се грижеше за него, ние со сопругот само се грижевме за момчето додека мајката шетала лево и десно. Го храневме, го миевме, го переа облеката, понекогаш купувавме нова облека.
А кога Михаил имаше четири години, таа не беше повеќе, го земавме Михаил кај нас. Го воспитувавме. А на фотографијата е Амалија. – Значи, тоа е нејзиниот дух кој се појави да го поздрави Михаило? – Изгледа така. А ти, изгледа дека си среќна? – праша свекрвата. – Секако, среќна сум. А јас веќе не знам што си мислев сама! Поубаво дух, – насмевната рече Танја. – Зошто не ми кажавте порано дека Михаил е посвојуван? – Синот забрани. Се плашеше дека нема да ме почитуваш, – одговори со срам Марина Петривна. – Па сега ве почитувам и ве љубам уште повеќе. Вие сте вистинска мајка. А духот… Нека си шета.
