Лекарите ми препорачаа да шетам најмалку 30 минути секој ден. Со бавни чекори. Па така, и јас шетам. Еден ден, кога се враќав од уште една шетачка, забележав девојче кое плачеше — ученичка. Многу луѓе поминаа покрај неа, веројатно мислеа дека девојчето плаче поради лоша оценка. И брзаа да продолжат со своите обврски. Јас пак немав причина да брзам. Затоа решив да се приближам до девојчето. И додека шетав, одлучив да ја изненадам со фраза од цртаниот филм од моето детство, за да ја одвратам од солзите. — Ти плачеш или јас плачам? — ја прашав, приближувајќи се до неа. — Јас плачам, — одговори девојчето. Не знам дали го гледала цртаниот филм за “Карлсон и Мали”, но одговори точно по текстот. Решив да продолжам со разговорот како во цртаното: — Јас не плачам, — ѝ соопштив очигледната вистина, и решив да излезам од улогата на Карлсон, особено што девојчето веќе ме гледаше заинтересирано. — А поради што плаче младата дама? — ја прашав, обидувајќи се да играм улога на џентлмен. — Наша последна лекција беше откажана, — воздушно воздивна, но веќе без солзи, — ми раскажа таа. — Мама е на работа, баба не е дома, а мојот телефон е испразнет.
— И за ова ситница ти се расплакала, — така, улогата на џентлмен не ми успеа. — Ситна работа. Ја извадив мојот телефон. — Се сеќаваш на бројот на мама или на баба? — ја прашав, простирујќи ѝ го мојот телефон. — Да, — одговори таа и брзо го набра бројот на баба. Се покажа дека таа отишла во продавница и наскоро ќе се врати. Остана некое време и разговаравме. Девојчето веќе се смееше. Почекавме да се врати баба и се поздравивме. Сè што треба е да се запреш и да се интересираш за причината на солзите. Никаков напор. Но, во душата, од насмевката на девојчето, ми стана полесно.
