Мама не испрела ниеден солза при разделбата со татко ми. Просто молчеше и гледаше. Брзо потоа, дојде колега на татко ми. Не влезе понатаму, туку ѝ пружи на мама еден пак, и рече: — Голем калибар ѝ удри во рамото, живееше уште 1-2 минути, бараше да ви го пренесе ова. Кога замина, мама седна на една столица во ходникот, го отвори пакето и… Нека ова биде добар пример и лекција за оние кои не знаат да простат. Во последните години од животот, мама ми раскажуваше неколку пати за тоа како се запознале со татко ми. И јас сакам да ја споделам оваа приказна, за да стане јасно што се случи… Можеби некој се сеќава на детската игра со богатства. Кога децата ги закопуваат своите мали богатства некаде зад куќата или на некоја ливада. Прават дупка и ставаат нешто важно во неа. На пример, убав вметок од џвака или топче од лежиште. Поставуваат ознака каде било закопано богатството и на следниот ден го бараат. Мои мама и татко во детството живееја во соседни дворови. И се запознаа токму за време на таквата игра со богатства.
Мама го закопа своето богатство, и по еден час започна дожд, кој ги изми сите траги… Тоа ден мама закопа една брошка на баба, која ја зела тајно од дома. Деца беа, што да се прави? Дома мама, секако, доби прекор за тоа како неразумно го третирала бижутеријата, и ѝ забранија да излегува од дома. Според зборовите на мама, татко ми веќе бил вљубен во неа и седел на клупа пред влезот цел ден, чекајќи да ја пуштат да излезе. Но мама беше испратена на лето во село. А татко ми со родителите се пресели во друг кварт. Така се разделија нивните патишта. По 10 години повторно се сретнаа: и двајцата беа по 18 години. Брзото среќавање се претвори во вистинска прва љубов… Од овој роман дојдов јас на свет. Татко ми служел во армијата, се врати — и тие се венчаа. По осум години се случи фатален инцидент. Мама и татко ми со пријателите славеа роденден и многу пиеле. Една од пријателките на мама го искористи состојбата на татко ми и почна да го прегрнува. Во тој момент влезе мама во собата.
Ја виде сета сцена — и се лути. Никакви објаснувања од татко ми, кој се разбуди, не помагаа. А таа пријателка се задоволуваше и викаше дека се одмаздила за тоа што мама во училиште го украла момчето… Мама беше непоколеблива и побара развод. Татко ми во очај собра работи и замина на договор во една од земјите што војуваа. Не се врати. Тоа е, се врати во ковчег… Мама не испрела ниеден солза при разделбата со татко ми. Просто молчеше. Брзо потоа дојде колега на татко ми… Не влезе понатаму, туку ѝ пружи на мама пакето и рече: — Голем калибар ѝ удри во рамото, живееше уште 1-2 минути, бараше да ви го пренесе ова. Кога замина, мама седна на една столица и го отвори пакето и ја виде брошката која ја закопала и не можела да ја најде како дете. Откако тоа го виде, се затвори во соба и плачеше неколку дена. Од една глупава постапка и одвратност, тој мораше како млад да го напушти овој свет, за да ја заслужи нејзината прошка… Љубете се! Гордењето е најлошиот начин да се сочува среќата и љубовта.