Татјана од рано утро беше на нозе – требаше да ги однесе децата во училиште, да отиде во продавница, да започне со чистење. Денес имаа голема прослава. Во чест на новата функција на маж ѝ. Ќе има многу гости. Сè треба да блеска. Татјана, откако попушти пред убедувањата на сопругот, ја остави работата и кариерата и стана домаќинка. Но денес мораше да изгледа како прва дама – сепак, тоа беше прослава за нејзиниот сакан. На враќање од училиште, влезе да си купи нов фустан.
Сѐ што ѝ се допаѓаше, ја истакнуваше нејзината прекумерна тежина. Избра фустан кој не беше по нејзин вкус, но барем ги прикриваше недостатоците на фигурата. Имаше многу поканети. Едвај се сместија во дневната соба. Тука беа роднини, пријатели, колеги. Сите дојдоа со своите сопруги. Децата ги зеде мајката на Татјана, за да не пречат. Таа цела вечер трчаше меѓу кујната и дневната соба, послужувајќи.
— Артуре, честитки за новата позиција! – рече шефот. – Запознајте ја, ова е мојата сопруга Ирина. Таа ќе работи во вашиот оддел. Сигурен сум дека ќе се сработите одлично. И другите мажи ги претставуваа своите сопруги.
Артур ја пресретна Татјана додека трчаше:
— Запознајте се, ова е Татјана. Мојата домашна помошничка! — рече тој.
Сите замолчеа.
— Мислев дека Татјана ти е сопруга… — збунето рече пријателот на Артур.
Татјана со солзи во очите избега во кујната. Маж ѝ дојде по неа.
— Па ти, зарем не разбираш шега? — рече тој гневно.
— Шега?! Ме понижи пред сите! Зошто?
— Погледни ги нивните жени! А ти тука со тенџериња трчаш. Срам.
Навредата избувна со нова сила. Татјана почна да плаче. Таа се откажа од работа поради него. Тој инсистираше да се грижи само за децата. А сега… се срами од неа? Таква е неговата благодарност за годините посветени на него и на децата. За нејзината несебична љубов.
