Ми се чини дека брзав да се омажам, – започнува таа својата приказна. – Почнувам да им завидувам на моите сингл пријателки. Ми недостасува животот пред бракот… Можеби е тоа од не навикнатост. Како беше пред бракот? На пат од работа до дома, влегов во продавница, купив нешто вкусно и не морам да размислувам за вечерата. Јадев во кафеана блиску до работа. А сега, мажот бара да готвам. И секој ден има своето мени. Ако ми се сака – се занимавам со чистење, ако не ми се сака – се лежам на кауч со смартфонот. Сега не припаѓам сама за себе… За заработеното и потрошеното морам да му пријавам на мажот. Купив џемпер – треба да му кажам колку потрошив.
А пред свадбата како беше? Ги добив парите – и трошиш како сакаш, или за кино, или за клуб. Нема инспектори за финансии над главата… Најтешко за мене е станувањето во 7 часот наутро во викенд. Антон е од село, за него тоа е нормално. Мене ми се сака да лежам во кревет. Но не, стануваш, го храниш мажот и одиш да правиш херојски подвизи на полето на домашните обврски. И треба да готвам според неговите преференци. Моите вкусови не го интересираат.
Ме псува како бесполезен потрошувач и вели дека треба да заштедуваме за купување на стан. За да заштедиме, го празнуваме празникот со чај и колачи. Не ме води на кино. За театар воопшто не зборувам. Кога треба помош за домаќинството – не помага. Тоа не е машка работа. Во викендите, тој треба да собра сила за следната работна недела. Само јас не одморам. Како да немам работни денови и да нема да имам. И тој е уште незадоволен. „Лоша домаќинка“ вели. А сега и бебето доаѓа. Ќе има многу повеќе работа. Не очекувам помош со детето од него. И ќе се додаваат нови обвинувања – „Лоша мајка“… Имам чувствување дека ме влече во калта која се вика семејство. Сè подлабоко и подлабоко. За ова се омажив?
