Мојот сопруг беше најдобриот човек во мојот живот. Живеев полн живот со него, тој не ми негираше ништо, тој секогаш беше тука за мене, без разлика што правев… Поминавме многу со него. Мојот сопруг имаше златни раце, и тој секогаш беше во можност да ги надмине сите тешкотии, но одеднаш за нас нашата бајка заврши. Мојот сопруг беше фатен во сообраќајна несреќа и го немаше. Не можев да си го замислам животот без него, не можев ни долго да ја напуштам куќата, а дома полудував, бидејќи се, секој предмет, се чинеше дека чека да се врати мојот сопруг… Една година по инцидентот, мојот пријател се врати од Полска.
Таа работеше таму како медицинска сестра и ме покани да одам со неа. Мојот сопруг ни остави доволно пари за да живеам во целосна удобност до старост, но исто така сакав да му обезбедам на мојот единствен син што е можно повеќе удобност и доверба во иднината. Како и да е, летав во Полска со пријател, и таму почнав да се грижам за 67-годишна дама. Тоа беше пред 17 години.
За тоа време, можев да му заработам на мојот син свадба, стан, а исто така направив скапи подароци на три внуци. Пред три години, решив да се вратам во мојата татковина, па го замолив мојот син да инвестира пари неколку години (односно 3 години) и да ми купи стан со тоа. Тој се согласи без никакви objections.So конечно се вратив во мојата татковина на крилјата на ветрот, а вилиците на мојот син и снаа паднаа пред мене.
Се испостави дека тие го дадоа мојот стан на нивниот најстар син, кој се пресели кај неговата сопруга. – Не прави голема работа од молхил, Мамо, – огорчен беше и синот, – како би можеле да знаеме дека ќе дојдеш овде засекогаш? Ќе останеш со нас некое време, а потоа ќе видиме… Речиси го удрив поради неговиот став и зборот “чао.” Мислам дека тој е должен да го ослободи мојот стан за мене, бидејќи работам за мојот син толку многу години, и тој ми одговара така. Нека се грижи за своите деца.
