Часот веќе беше доцна, луѓето веќе спиеја. Само три фигури се гледаа во ноќта. Баба ги влечеше зад себе двата деца.
-
Поради вас ја немам мојата ќерка! Не сакам да ве гледам. Така ќе биде подобро за вас.
-
Бабо, ни е страв, те молиме да се вратиме дома?
По смртта на ќерка ѝ за време на несреќата, кога таа ги покри со своето тело децата, Марија малку ја изгуби здравата памет. Тежината на жалоста беше премногу тешка за нејзиното свесно размислување. Таа не можеше да ги погледне децата. Пројде еден месец по погребот и таа одлучи да се ослободи од нив. Логично би било да ги даде во дом за деца, но поматениот ум реши поинаку. Таа ги однесе децата во темниот шумски пат и ги остави таму. Децата се приближија едни до други за да не замрзнат.
Околу нив беше темно и имаше многу чудни звуци. Ирина шеташе со кучето по околината. Половина година пред тоа ја загуби својата бременост поради стресот што го доживеа во семејството на поранешниот сопруг. Ова беше последната капка во нивната врска. Изведнаш кучето нешто почувствува и побегна. Жената едвај успеваше да го стигне. Позади грмушките од трн имаше двајца деца. Момчето и девојката стравливо ја гледаа Ирина.
-
Што правите тука? — се изненади жената.
-
Баба ни рече дека не сака да не гледа и не остави тука.
Ирина ги зеде децата дома, тие веќе беа силно измрзнати. Таа ги загрела и ги нахранила. Подоцна одлучи да го земе старателството над нив. Така судбината ги спои осамени души. Децата повторно најдоа мајка, а жената го почувствува среќата на мајчинството. По една година во нивното семејство се појави и татко. Тие живеат среќно!
