„Те замолив да ги вратиш парите на време.“
– „Гал, ми е жал… но сега немам ни денар. Ја добив пензијата, требаше веднаш да одам во продавницата и да ги вратам парите. Рече дека ќе ги вратам пред две недели!“
– „Не викај така, душо… вистина е, немам пари.“
– „Оди најди ги тогаш, ти давам време до вечерта.“
Баба Клава излезе од продавницата, а солзи ѝ се лизгаа по лицето. Не можеше ни да продолжи да оди – солзите ѝ ја заматуваа визијата.
Во тој момент пристигна еден чуден автомобил, каков што таа никогаш не видела во селото. Од автомобилот излезе еден енергичен чичко и влезе во продавницата.
– „Лелe Гале, јас сум, ме препознаваш?“
– „О, Алјоша, си станал толку галантен, толку градски. Толку си пораснал.“
– „Да, лелe Гале, дојдов во родното село да останам малку.“
– „Добро е што не го забораваш родното место, доаѓај почесто.“
– „Ќе се обидам. Дај ми едно кутивче чоколадни бонбони, најдобрите, најскапите. Ајде уште подобро – пет кутии, ќе посетам многу луѓе.“
Веселиот маж излезе од продавницата со голема торба и ја забележа расплаканата баба Клава.
– „Што не е во ред?“
– „Каменчето те навреди ли?“
– „Не, напротив, таа ми помогна, а јас ја изневерив. Што зборуваш, душо? Јадеше, пиеше, што?“
– „Земав храна, но пензијата ми ја потрошив за лекови за дедото. Лековите денес се многу скапи…“
Алјоша се врати во продавницата и во тетратката провери што купила баба Клава. Навистина, само храна: шеќер, брашно, леб, колбаси. Алјоша ѝ ги плати сите долгови и ѝ купи полна торба со прехранбени продукти.
– „Нека оздрави дедо ти што поскоро.“
– „Ти благодарам, душо… ни самата не знам што да кажам. Многу малку луѓе има како тебе.“
Дали сакаш да преведам и некоја следна приказна?
