На својот роденден Наталија оди во посета кај синот си во градот. Таа живееше во едно село, недалеку од синот си. Автобусот патуваше дотаму двапати дневно – во шест часот наутро и во четири попладне. Таа мораше да го фати првиот автобус, бидејќи Наталија не сакаше да остане да преспие кај синот поради односот на снаата Оксана.
Имаше еден проблем – автобусот пристигнуваше во градот рано, а синот и снаата ѝ обично тогаш уште спиеја. Ѝ се случувало да седне на клупа и да чека до осум часот наутро. Снаата ѝ беше недружелюбна. “Зошто не си останеш во твоето село, Наталија Фјодоровна? Ти си стара жена, треба да мислиш на своето здравје.
А вашата посета ни е многу непогодна. Можевте барем да се јавите пред да дојдете.” Наталија се омажила на дваесетгодишна возраст. Идниот сопруг ѝ бил пет години постар од неа и неодамна, откако дипломирал заочно на земјоделскиот институт, добил работа како механичар во задружниот гараж.
Наталија работела како управителка на задружниот магацин. Една вечер во клубот ѝ пријде убав маж и ја покани на танц. “Саша”, се претставил тој. Така се запознале, и по танцувањето во клубот ги чекале локалните момчиња. “Механичару, ќе ги испратиш ли нашите девојки?
Има кој да ги испрати”, рече најбрзиот од нив. “А ти можеш да поднесеш барање…”, одговори Саша. “Ќе го разгледаме по седумдесет и две недели” – додаде тој по пауза. Момчињата останаа да стојат, очигледно обработувајќи го тоа што го слушнаа. Свадбата беше скромна.
Мажот немал никого, освен помалиот брат, кој штотуку по завршувањето на институтот бил назначен за началник на одделот за домување во градот. Браќата биле израснати во сиропиталиште. Родителите на Наташа не биле богати, двајцата работеле како обични земјоделски работници.
Свадбената трпеза била организирана во домот на родителите ѝ. Поканети биле најблиските, вклучително и претседателот на задругата, кој им ги предал клучевите од куќата што му припаѓала на Саша како специјалист. Година подоцна Наташа била одведена да роди. “Чекам близнаци”, рекол нејзиниот сопруг кога ја испраќал.
И двајцата сонувале да имаат две деца одеднаш – момче и девојче. Пороѓајот поминал добро и се родило момче. Два часа подоцна ѝ донеле уште едно гладно момче. Откако го нахранила, во собата влегле лекарот и началничката на породилиштето Вера Василевна. Началничката добро ги познавала родителите на Наташа.
Пред да запише медицина, таа и нејзините родители живееле во истото село и биле соседи. “Денес една мајка роди син и потпиша документ за откажување. Падна во хистерија и си замина. Не можевме да ја убедиме. Детето е здраво и многу убаво.” По момент молк, Вера Василевна праша: – Ти сакаш близнаци, нели?
Можеби ќе го земеш ова бебе? Жал ми е да го дадеме во сиропиталиште. А и твојот сопруг е израснат во сиропиталиште. Не мислам дека ќе има нешто против, нели? Ќе издадеме документ за раѓање како да си родила близнаци. Потоа додаде: “Ако не сакате, можеме формално да го процесираме посвојувањето.
Но тоа ќе трае долго и ќе биде тешко за детето. А и не се знае дали ќе ви го дадат.” Вера Василевна беше добар специјалист и прекрасна личност. Можеби затоа што добро го познаваше семејството на Наталија, ѝ предложи ова незаконско решение.
А можеби во тоа време луѓето беа различни, похумани. Наталија не можеше да изусти ниту збор, беше преплавена со емоции. “Само размисли. По неколку години ќе ни се заблагодариш”, додаде докторката. И си заминаа. Навечер Саша дојде во болницата. “Знам што е сиропиталиште.
Нека го регистрираат раѓањето како близнаци”, одлучи тој. Саша дојде во болницата со претседателската “Волга” за да ја земе сопругата и близнаците. Откако ѝ подари огромен букет рози, а на управителот – шише шампањ и кутија бонбони, ги зема двете бебиња.
“Седни, мајко херој!” – се нашегуваше тој, – “сам претседателот ми рече да ја земам неговата кола.” Возачот ѝ ја отвори вратата на Наталија: – Ќе те возам како кралица! Двајцата решиле да го крстат синот Павле, а посвоениот син Петар – по апостолите, бидејќи и двајцата се родени на 12 јули.
Децата пораснаа различно. Додека Петрик беше мирно дете, Павлик беше храбар и палав. И двајцата завршиле училиште во родното село, и двајцата запишале факултети. И ниту еден од нив не знаел дека не се роднини.
Маријана, жената на Петро, беше пријатна и никогаш не ја нарекуваше свекрвата поинаку освен “мамо”. Жената на Павле – Оксана, од друга страна, ја викаше само со презимето и се однесуваше кон неа со прикриено презрение. Тие живееја во градот, на дваесет минути со автобус.
Тројцата живееја заедно, внукот веќе имаше петнаесет години. Последен пат ја посетиле пред пет години, кога Саша починал. Петро живееше во Киев, но тие ја посетуваа мајка му секоја година. И четворицата доаѓаа заедно со двата внуци.
Кога Саша почина, Марина рече: “Мамо, дојди да живееш со нас, тука ќе бидеш сама, особено во куќата. Ќе ми биде тешко без тато.” “Додека ми држат нозете, ќе живеам уште малку, па ќе видиме”, одговори таа. Наталија седеше на клупа пред куќата на Павле и чекаше сите да се разбудат.
Точно во осум часот се качи на горниот кат и слушаше на затворената врата. Внатре владееше тишина. “Сеуште спијат. Ќе седнам тука, на скалите”, одлучи таа. По половина час слушна како се отвора вратата и Павле излезе. “Оксана и синот заминаа на одмор во Турција.
А јас имам состанок со клиент. Нема никој дома. Земете такси и вратете се дома, ќе ви се јавам вечерва.” Ѝ даде двесте гривни, заборавајќи дека ѝ е
