Имав 28 години. Бев во врска со мојот маж повеќе од 5 години пред да се омажам. Ми се чини дека ако не беше мојата бременост, немаше да добијам таква понуда.
Сите мои пријатели одамна веќе создадоа свои семејства, некои дури имаа и деца, а јас се чувствував поништена. Бев во сериозна врска со Виктор, но тој не сакаше да се жени. Постојано ми велеше дека потписот на документите ништо не значи и дека не сака да се обврзува со обрачки и обврски. Го сакав, па не се расправав, зошто да го уништувам врската?
Еден ден видов два цртички на тестот. Среќно отидов до Виктор за да му ја соопштам оваа радосна вест. Искрено, не добив очекувана реакција од него. Ми се чини дека тоа воопшто не го возбуди. Нашите родители инсистираа на брак – децата треба да се родат во брак.
Во рок од 2 месеци се одржа преубава церемонија. Тогаш дознав дека ќе имаме близнаци. Два мали сина. Виктор не беше подготвен за тоа, но веќе не можеше да се направи ништо. Почнавме да се подготвуваме за раѓањето на нашите деца. Со блесок во очите избрав сини чорапчиња и капи. Најдов најубаво креветче и количка за бебињата. Брзо ќе имав комплетно семејство.
Кога дојде деветтиот месец од бременоста, мажот ми ми соопшти дека мора да патува за друг град за да се занимава со работи што се однесуваат на бизнисот што го води неговиот татко. Не можев да му забранувам и да му кажам дека сега многу го потребувам – така и така немаше да ме послуша.
По неговото заминување не го видов повеќе Виктор. На почетокот разговаравме преку видео разговори и СМС пораки. Кога се родија момчињата, му се јавив и му испратив слика, потоа Виктор исчезна. Дури го смени бројот на телефонот. Од заеднички пријатели дознав дека има нова жена. Мојот сакан го заборави мене и децата. Брзо добив известување за развод.
Не знам како да живеам сега, а најважно од сè, како да им кажам на синовите во иднина каде е нивниот татко.
