Му дадов на синот 40.000 за учество за стан. Вети дека ќе ги врати за две години. Поминаа пет години, а тој си купи нов автомобил.
Фотографијата ја видов на Facebook. Нов SUV, среќен, со коментари и честитки. Јас останав да гледам во телефонот без збор.
Тоа беа мои пари, штедени 20 години. Ги дадов затоа што беше мојот син и ми побара помош.
Сè беше и на хартија – дека ќе врати за две години.
Но времето помина. Тој живееше, јас чекав.
Кога прашав, рече: „Ќе средиме“.
Поминаа уште години.
И тогаш го видов автомобилот.
Кога повторно прашав, настана тишина. На крај рече: „Извини, мамо“.
Не беа важни парите. Важно беше што ме заборави.