Му давав пари на внук ми за студирање. Две години по ред му префрлав по 1.000 злоти секој месец.
Да не беше Ханија Шевчик, која случајно ја сретнав во пошта, веројатно и денес ќе продолжев да му праќам пари без да знам што навистина се случува.
Синот ми Дариуш постојано ми велеше дека Олек вредно учи, дека добро му оди на факултет и дека му останала уште една година.
Му верував.
Кога Олек беше примен на студии по информатика во Лоѓ, бев пресреќна. Тој беше првиот студент во нашето семејство.
Сама понудив финансиска помош. Секој месец му испраќав пари за сместување, храна и книги.
Олек редовно ми се јавуваше и ми раскажуваше за испити, професори и колеги. Немав причина да се сомневам во него.