Кога би можела да се вратам во денот кога го потпишав договорот за подарок, би си рекла само едно:
Погледни уште еднаш.
Не во документот.
Во лицето на својот син.
Дамјан три години ми зборуваше дека станот треба да биде на негово име. Велеше дека ќе ми помогне, дека ќе ми ги олесни грижите.
Долго одбивав.
Потоа се изморив.
Во април потпишав.
Првите недели ништо не се промени. Потоа престана да се јавува. Не одговараше на повиците и пораките.
Во мај пристигна писмо од адвокатска канцеларија.
Имав триесет дена да го напуштам станот.
Му се јавив.
— Мамо, не прави драма — ми рече.
Со тие зборови ми кажа сè.
Имаше долгови. Планирал да го продаде станот. И сето тоа било дел од неговиот план уште од самиот почеток.
Стоев во кујната и ги гледав ѕидовите на домот во кој поминав поголем дел од животот.
Адвокат ми објасни дека можеби можам да ја поништам донацијата поради груба неблагодарност.
Можеби ќе го вратам станот.
Но она што навистина го изгубив тој ден не може да го врати ниту еден суд.
