Го успав детето и го вклучив компјутерот на сопругот. Не од љубопитност или сомнеж, туку од навика.
Мојот лаптоп беше празен, а тој секогаш велеше дека нема ништо тајно во неговиот.
Првата порака беше отворена.
И не беше за мене.
„Ми недостигаш. Овој викенд беше премногу краток.“
Прво помислив дека е реклама.
Потоа го видов името на испраќачот.
Женско име. Непознато.
Под него стоеше одговорот на мојот сопруг:
„И ти ми недостигаш. Веќе ги бројам деновите.“
Продолжив да читам.
Фотографии. Планови. Хотели.
Пораки испратени доцна навечер.
Во соседната соба спиеше нашето дете.
А јас за првпат почувствував дека не го познавам човекот со кој живеам.
Најмногу ме заболе една порака од пред три месеци.
Тој ден дојде доцна дома и рече дека имало сообраќаен метеж.
Додека пиевме чај заедно, ѝ пишувал:
„Веќе ми недостигаш.“
„Најтешко е да се враќам дома.“
Нешто во мене се скрши.
Подоцна најдов разговори за нивната иднина.
И за мене.
Зборуваа за мене како да сум пречка.
Најболна беше реченицата:
„Уште малку и сè ќе се среди.“
Немаше вина.
Само сигурност.
Кога го слушнав клучот во вратата, веднаш го затворив лаптопот.
Таа вечер не му поставив ниту едно прашање.
Со денови се преправав дека ништо не се случило.
Сè додека не најдов разговор за нашето дете.
„Не знам дали можам да заминам.“
„Сега веќе не е толку едноставно.“
Тоа не беше љубов.
Тоа беше пресметка.
Тогаш за првпат заплакав.
Зашто има зборови што не можеш да ги прочиташ и да ги заборавиш.
Тие остануваат засекогаш.