Артур ја спакува облеката на својот 22-годишен син Диего во црни кеси и го избрка од дома. Веруваше дека е мрзлив, дека цел ден игра игри и живее на сметка на родителите. Неговата сопруга Лаура плачеше и го нарекуваше чудовиште.
Следниот ден Диего исчезна. Артур и Лаура го бараа насекаде. Кога таткото влезе во неговата соба, најде тетратка. Во неа Диего пишувал дека по смртта на најдобриот пријател паднал во депресија, го напуштил факултетот и се чувствувал безвреден.
Артур сфати дека со години ја мешал болката со мрзеливост.
Навечер се јави човек по име Фермин од пазарот. Диего работел таму гладен и изморен. Фермин му рекол: „Гладот не воспитува, туку понижува.“
Диего одби веднаш да се врати дома. Призна дека направил грешки, но му кажа на татко му дека бил исфрлен затоа што татко му се срамел од неговиот неуспех.
Неколку дена подоцна, Диего спаси мало дете од несреќа на пазарот и ја повреди ногата. Во болницата таткото и синот за првпат искрено разговараа. Артур се извини што наместо помош, му давал понижување.
Диего се врати дома со нови правила: работа, помош дома, терапија и образование. Подоцна почна да работи во сервис за компјутери и полека го обнови својот живот.
Артур конечно разбра дека не создаваш маж така што ќе го оттурнеш во бездна, туку така што ќе одиш покрај него додека не научи сам да стои.
